negativland blog

2011-09-07T10:46:00.005+02:00

Pozycja 69 czyli jedyny możliwy dziś (i jednocześnie najbardziej demokratyczny) ze sposobów na przewrót w Polsce

Pozycja69 to sposób na pozbycie się watahy pierwszoplanowych polskich polityków. Sposób jest prościutki. W najbliższych wyborach głosujemy na jedną z pozycji 6 lub 7 lub 8 lub 9 na listach dowolnej partii politycznej (generalnie tej, która najmniej nam przeszkadza). Według polskiego systemu wyborczego do sejmu RP wejdą politycy, którzy na liście otrzymali największą liczbę głosów. Czyli według naszego działania będą to osoby wybrane z pozycji od 6 do 9. Jeżeli do sejmu nie wejdą politycy z pierwszych pozycji to oznacza, że w ciągu jednego dnia znikną stare, gadające głowy. Będzie to najinteligentniejszy przewrót w historii. Jeżeli skorzystamy z pozycji69 wszystkie ‘gwiazdki’ polskiej polityki wypadną z gry w ciągu jednego dnia w sposób niebywale demokratyczny, bezkrwawy, nowoczesny i wyjątkowo skuteczny. I to na długo. Boisz się, że posłowie z pozycji 69 nic nie potrafią i będą złym wyborem. A co potrafią 'liderasy' partyjne? To już wiesz sam. Pozycja69 to gwarancja, że obecny polityczny beton sejmowy pęknie w ciągu jednego dnia jak bańka mydlana. Pozycja69 daje nam szansę wyrównania rachunków z posłami z Wiejskiej. Nie zmarnujmy jej. Nie wiesz jak głosować oto odpowiedź - pozycja69.

Powodzenia.

2011-08-06T14:49:00.001+02:00

6.08 Pamiętamy

Fly the little bird to Hiroshima, and the way a load. Speak magic word to Hiroshima, let the sky explode, There's a shadow of a man at Hiroshima, where he passed the moon.In a wonderland at Hiroshima, where he die to soon. And the world remembers his face, remembers the place was here. Fly the little bird to Hiroshima, and the way a load. speak magic word to Hiroshima, let the sky explode. And the world remember his name,remembers the flame was Hiroshima (Hiroshima most the fame, know his face and know his name,Where remember real the place most here) Shadow of man at Hiroshima, where he passed the moon. In a wonderland at Hiroshima, where he die to soon.And the world remembers his name, remembers the flame was Hiroshima.

2011-07-19T14:00:00.009+02:00

Dziś oficjalna premiera 'MojegoBarlinka'

prolog do ekspozycji:

Walt Whitman "Once I pass' d through a populous city" (...) Bawiłem raz przejazdem w pewnym ludnym mieście, gdziem odciskał w mózgu na przyszły użytek kontury miejscowych widowisk, architektury, obyczajów, tradycji, A jednak dziś z całego tego miasta pamiętam tylko spotkaną tam przygodnie kobietę, która z miłości do mnie zatrzymywała mnie, Byliśmy ze sobą dzień w dzień, noc w noc - wszystko inne zdążyłem dawno zapomnieć, Pamiętam – mówię - jedynie tę kobietę - lgnącą do mnie żarliwie, Znów błąkamy się, łączymy w miłości i rozstajemy znowu, Znów trzyma mnie za rękę, nie wolno mi odejść, Widzę ją tuż przy sobie, z milczącymi wargami, w których jest tylko smutek i drżenie (...) Walt Whitman "Once I pass' d through a populous city"

Są rzeczy, które się lubi i są rzeczy, które się kocha. Aby przemienić lubienie w miłość potrzebna jest pewna doza irracjonalności, wyrzeczenie się części zdrowego rozsądku, zaniedbanie rzetelności w ocenach. Potrzebna jest namiętność, jakieś objawy psychosomatyczne – walenie serca, łzy w oczach, drżenie głosu. Tak się kocha drugiego człowieka, tak się też kocha książki, filmy, czy nawet całe miasta.

Tej wystawy nie dedykowałbym nikomu. Chcąc być politycznie poprawnym, powinienem był dedykować ją miastu i tylko jako takiemu właśnie. I byłbym to już uczynił, gdyby nie poczucie pewnej nieprzyzwoitości opatrywania osobistą dedykacją ekspozycji, w której usiłowałem Barlinek - ukazywać zawsze w kontekście, sprowadzić 'aż' czy 'też' i jedynie do tła, do sceny gdzie rozgrywają się rzeczy ważne. Sfotografować, dla lepszego zrozumienia, początki tej długiej choroby serca. Jak mówi motto wystawy: Fotografia nie jest tu najważniejsza, jest tylko pretekstem. Więc każda najdłuższa dedykacja byłaby niepełną i tak jedynie banalną formą: (tutaj niepotrzebne skreślić !) / zaznaczenia / uchwycenia / wyrażenia / zapisania / podkreślenia / wyróżnienia czy zapamiętania miłości tak rzadkiej próby. Co istotne, co ważne, to samo, po latach z miasta B. Czy też może inaczej, uczciwiej: po latach z miasta R.

Gdy obejmuję myślą, cały ten czas barlinecki, który od czternastu lat jest moim udziałem, odpowiadam sobie, że taki przywilej, nie mógłby przypaść tylko mnie jednemu, że w dziejach tego czy innego miasta i miejsca, w takim czy innym fotograficznym eseju tak samo musiał, choćby ukryty gdzieś w cieniu, być jednak ktoś, kto nie przepuści źle skadrowanego, niefortunnie czy błędnie naświetlonego zdjęcia, które znużeni jesteśmy pominąć; kto, jeśli zajdzie potrzeba, po dwadzieścia razy będzie przeglądał wątpliwe zdjęcia; kto je oprawi za nas w passe-partout i powiesi na ścianie; ktoś, kto nas pamięta, czasem z nami walczy; kto z niemal równym naszemu uniesieniem dzieli z nami radość, jakie dają sztuka i życie, i dzieli trud jakich one wymagają, nigdy nie nudne, nigdy nie lekkie i nigdy nie nijakie; kto nie jest ani naszym cieniem, ani naszym odbiciem, ani nawet naszym uzupełnieniem, tylko sobą samym; kto pozostawia nam swobodę tworzenia, a jednak zmusza nas, abyśmy w pełni byli tym, czym jesteśmy. Oraz kim dzisiaj jesteśmy w Barlinku.

ekspozycja i nieco więcej na www.mybarlinek.pl

2011-06-21T09:34:00.003+02:00

Według Kodeksu Prawa Kanonicznego, osoba która odstąpiła od wiary szerząc przy tym co gorsza publicznie herezje, zasługuje z mocy prawa kanonicznego na ekskomunikę i wieczne potępienie

Jako że pasuję w stu procentach do opisanego wyżej profilu, będąc uczciwą osobą, postanowiłem uświadomić czarne struktury jaki to zgniły owoc wciąż i uparcie trzymają w swoim jakże szacownym zbiorze tak zwanych wiernych.

Z pokorą i skruchą wystosowałem stosownego e- maila do kurii adekwatnej co do adresu mojego zameldowania.

W korespondencji tej zadenuncjowałem sam siebie, załączając linki do moich co bardziej obrazoburczych i świętokradczych wypowiedzi z internetowych forów publicznych, licząc na stosowną karę przewidzianą w Kodeksie Prawa Kanonicznego.

Niestety okazało się że 'przenajświętszy kościół' swoje własne prawa ma dokładnie w tym samym miejscu co prawa świeckie.

Nawet nie doczekałem się odpowiedzi.

Swoją drogą ciekaw jestem jak odprawienie takiej ekskomuniki wygląda w praktyce, i czy z okazji bycia ekskomunikowanym otrzymuje się stosowny certyfikat?

Dokument taki oprawiony w ramki, bardzo pięknie prezentowałby się na honorowym miejscu w moim domu.

Póki co nie tracę nadziei, licząc na sprawiedliwe potraktowanie mojej osoby przez kościelny wymiar sprawiedliwości.

Gwóźdź wbity w ścianę czeka.

2011-06-08T12:20:00.004+02:00

Przychodzi klient do sklepu fotograficznego.

Od razu i od wejścia zainteresowała go lustrzanka analogowa ( taka w wersji bez obiektywu za około 400 zł )

Klient: - Dzień Dobry, jestem zainteresowany tą lustrzanką.
Sprzedawca: - To jest lustrzanka analogowa.
K: -Tak? a tak jak ona stoi to co ja jeszcze potrzebuję żeby robić świetne zdjęcia?
S: - Potrzebuje pan kliszy i obiektywu.
K: - Aha, a jaki najtańszy macie obiektyw?
S: - Ten. 50 mm f1,8.
K: - A 50 mm to, co to znaczy?

Tutaj sprzedawca tłumaczy klientowi co to jest ogniskowa, przesłona i jak wielkie ma to znaczenie.

K: - A tą przesłoną, to jakie mam zbliżenie?
S: - To jest obiektyw stałoogniskowy i nie ma zbliżenia, za zbliżenie odpowiada ogniskowa.
K: - To jaki będę miał zoom na tym obiektywie?
S: - Ten obiektyw nie ma zoomu.
K: - To ja chcę taki z zoomem.
S: - Ten tutaj ma zoom.
K: - To za drogi, a jaką pamięć ma ten aparat?
S: - To jest lustrzanka analogowa i nie ma pamięci.
K: - To na co zapisuje zdjęcia?
S: - Na kliszę

(Trudno się nie roześmiać, ale powaga musi być)

K: - A gdzie jest podgląd zdjęć?
S: - Tu nie ma wyświetlacza, film trzeba wywołać.
K: - A nie ma takiej z podglądem?
S: - Jest (Sprzedawca pokazuje najtańszą cyfrową lustrzankę)
K: - O, to za drogo. A jaką by pan polecił kartę pamięci do tego aparatu (pokazuję na analoga po raz kolejny)
S: - Do tego aparatu nie ma kart pamięci, on jest na kliszę.
K: - Ahaa, bo wie pan ja się tak pytam, bo chodzę do szkoły fotograficznej i muszę mieć jakiś aparat.

może jednak nie.

źródło: facebook

2011-04-22T12:44:00.005+02:00

Piątek jak piątek

Bracia i siostry w braku chrystusa pana. Męczy mnie jak żydzi pana jezusa w wielki piątek pytanie, czy jeść to jajko na twardo, czy raczej pryncypialnie gardzić i jajkiem, i szyneczką? Ateistyczna liturgia na niedzielę wielkanocną co właściwie mówi tym, którym żadna palma nie odbiła? Azaliż w dzień wielkopiątkowy myć ręce i pościć, koszerną golonką świętować lubo też korki do uszu włożyć i udawać, że piątek jak piątek?

źródło i pełny tekst na: racjonalista.pl

2011-01-27T18:11:00.005+01:00

OGARNE czyli Wzruszająca troska wielkich firm

Rozrywam kopertę od pomarańczowego operatora mojego telefonu i cóż widzę? - prośbę o zamówienie elektronicznej faktury. 'Ratujmy drzewa' krzyczy mój operator na pięknym papierze. Wzruszam ramionami i wrzucam papierowy notesik dołączony do koperty w celu ominięcia monopolu Poczty Polskiej na półkę. (na której zalega już kilka podobnych)
Tak Więc, Płaczę nad rachunkiem za komórkę (znów nici z oszczędności na rozmowach), odwracam i co widzę? 'Pomóż ratować polskie lasy' zamów elektroniczną fakturę". Wzruszająca troska wielkiego koncernu o ekologię wzmaga moje łkanie. Szczególnie gdy przypomnę sobie zakaz wyłączania komputerów, motywowany koniecznością szybszego logowania się kolejnych zmian. Ileż węgla spalono by zaspokoić apetyt tych maszyn! Ale troska troską, trzeba dbać o środowisko i operator walczy o to, bym zamówił fakturę w wersji elektronicznej.

Otwieram wyciąg z banku i co widzę - 'zamów elektroniczy wyciąg' prosi mój bank. 'To wygoda i ekologia w jednym' - twierdzi. Wzruszam się patrząc na ekran komputera i zestawienie kilku ostatnich transakcji. Wyciąg służy mi do ogarnięcia całości. I tak bym go drukował. Z lenistwa rzecz jasna.

Otwieram gazetę i co widzę? Kolejny bank chce ratować polskie drzewa, a nawet sadzić nowe. Wystarczy zrezygnować z papierowego wyciągu...

I zaczynam się zastanawiać.

No bo jest tak - jeżeli będę chciał odliczyć sobie wydatki na internet i tak będę musiał sobie fakturę od kablówki wydrukować. Urząd skarbowy w żadnym wypadku nie zadowoli się nigdy elektroniczną wersją, więc papier i tak muszę mieć.
Jeżeli będę chciał rozliczyć rozmowy służbowe z komórki to i tak muszę przynajmniej rachunek szczegółowy mieć na papierze i zakreślić te rozmowy, za które firma ma mi zapłacić.
W zasadzie tylko wyciąg mogę mieć w wersji elektronicznej, no chyba że będę musiał jakieś wydatki służbowe rozliczać, jeżeli nie daj boże będę frajerem na tyle dużym by dokonywać ich z prywatnych pieniędzy i rozliczać post factum.
Tak czy inaczej potrzebny mi jest papier. Mnie jest, ale dla firm to koszt, który chętnie by na mnie przerzuciły. Dlatego też, choć ich troska mnie wzrusza i łezka w oku się kręci, to pozostanę przy papierowych rachunkach. W stosownym czasie i tak wrzucę je do kosza przeznaczonego dla śmieci przetwarzalnych. I z moich starych rachunków zrobi się nowy papier na nowe rachunki. Albo chociaż papier toaletowy.

A ja zaoszczędzę trochę swojego tonera i mojego prądu.

Do następnego.

2011-01-15T16:26:00.000+01:00

Męska rozmowa o kobietach

Mimowolnie zasłyszana w pociągu na trasie Stargard-Szczecin:

- Stary, pogadajmy o dupach...
- Eeeee... o dupach? Jak są, to dobrze, jak nie ma też dobrze...
- No. Tylko czemu bilety do Szczecina są takie drogie?

- Tak. Drogie... i dlatego związki na odległość nie mają przyszłości...

A niech mnie, może i coś w tym jest ...

2011-01-07T17:00:00.008+01:00

Z cyklu rozmów romantycznych w Obserwatorium Negativland

W rolach głównych:[J] - ja, oraz [M] - Meg

[J]: - Piękny księżyc w nowiu dzisiaj, kochanie...

[M]: - Jak w nowiu, to nie piękny, bo go nie ma...

W pięknych okolicznościach wszechświata (i niepowtarzalnych) bądź że człowieku romantykiem - a przynajmniej się staraj.

c.d.n.

2011-01-06T13:20:00.000+01:00

Dziękowanie

W imieniu Ateistów i Wolnomyślicieli - których mam zaszczyt być przedstawicielem - dziękuję chrześcijanom za kolejne wolne dni od pracy! Tak trzymać koledzy i koleżanki - baranki...

2011-01-05T12:18:00.011+01:00

Dyskusyjny Klub Filmowy

'Dym' w reżyserii Waynea Wanga
oraz 'Dróżnik' Thomasa McCarthyego...
Każda próba zamknięcia ich w słowach powinna być karalna.
Bo po obejrzeniu takich filmów można już tylko milczeć. I pokornie żyć dalej.

Albo umrzeć.

2011-01-04T11:29:00.003+01:00

Awaria komputera wyczekuje cierpliwie

na najbardziej niedogodny moment, aby bezlitośnie zaatakować.

- Ale dlaczego dzisiaj?

- Czy Ktoś może mi kawy zrobić?!

- Dziękuję :)

2011-01-03T19:47:00.001+01:00

Cytat miesiąca

Był sobie razu jednego człowiek. Zwyczajny, normalny, jakich wielu, niczym nie wyróżniający się wśród podobnych mu ludzi, poza jednym szczegółem, ale wewnętrznym, wcielonym, więc nie rzucającym się w oczy, takim mianowicie, że ten człowiek nieco bardziej niż drudzy czuł w sobie jakąś jakby cząstkowość, fragmentaryczność, niepełność, niecałkowitość, jakieś jakby rozdarcie, rozerwanie, pęknięcie, przełamanie, przerwanie. Coś nie tak, coś tu nie tak w tym wszystkim - mówił sobie niekiedy ten człowiek, głośno sam do siebie lub w myśli. Ale nie wiedział, jak ma być ani nawet nie wiedział, co jest nie tak w tym wszystkim. Nie mógł dokładnie określić natury swojej niewygody ani jej dokładnie w sobie umiejscowić. Gdzieś to tam w środku na pewno było i bolało'

źródło: Edward Stachura/Fabula Rasa

2010-12-19T11:09:00.006+01:00

2010-12-11T09:43:00.004+01:00

Czekam,

na szczerą rozmowę, nie ponaglam, ale i nie ociągam się. Już pora. Każde słowo jedynie zasłania. Ukrywa rzeczywistość. Zmęczenie, słabość czy niepewny chłód. Jak latarka, która już ledwie mruga, kiedy bateria się wyczerpuje. Życie jest pełne i niemal doskonałe, to rzecz pewna

Któregoś dnia rzucę to wszystko i wyjdę rano, niby po chleb...

Dziwne, a jeszcze przed chwilą była niedziela...

11 grudnia 2010, Sobota rano.

2010-12-09T15:50:00.007+01:00

Echa barlineckie

Komputer zamruczał. Jest odpowiedź.
Z Barlinka. Otrzymałem 1/4 Strony.

W każdym z miesięcznych papierowych wydań.

Fotografia + felieton poetycki do niej

Mam wrażenie, jakbym tam wciąż był.
I nadzieję, że kiedyś znów będę. Niebawem.

2010-12-08T19:45:00.003+01:00

John Lennon & Yoko Ono inspired (tutaj niebawem pojawi się fotografia która niektórych z was zbije z nóg)

2010-12-07T21:24:00.003+01:00

fotografia: 'Meg' Marcin Nowak

Pewność.

Lubię, jak Kobieta stwierdza:
Jestem wyjątkowa.
I wiem o tym. Iż tak.

2010-11-12T15:20:00.012+01:00

Fotografia: 'PałacykCebulowy 2010A.D.'

Marcin Satie N.

Ostatnia z konfrontacji Barlinka

Rzeczywistości dzisiejszej z Barlinkiem rzeczywistości Od... miennej wypadła niespecjalnie i na korzyść - tego drugiego - z utrzymującą się dodatkowo, tendencją spadkową. Ale jednak Warto. Chociażby dla samego widoku powyżej.

2010-11-02T09:16:00.009+01:00

Dziś 2 listopada

Podróż w przeszłość bez powrotu... Gniew.
Nie wzruszenie, zamyślenie, i nic takiego. Analiza.
Tylko gniew. Czasami wściekłość.

Cóż. Wszystkiego w dniu, Renato.

2010-10-30T16:05:00.004+02:00

fotografia: 'Synapsis' Marcin Nowak

Tydzień jest za krótki - na siebie

Powinności, konieczności i obowiązków zbyt wiele.
By się pomieściły w tych marnych.
168 godzinach.
O ‘chceniach’ nawet nie wspominam.
A braku czasu i tak. Winny jestem ja.
senny i depresyjny.

Notatki
Piszą się.
W głowie.

Tematy?

Zdjęcia, Firma, Nic…

Tydzień jest za krótki. Na siebie, dla siebie.
(i) Nie ciśnie się nic pod palce (migawek oraz klawiatur)
Obecność zaznaczam Swą.

Niepublikowaną 'Synapsis'

W kolejne nie wątpię.

2010-10-29T15:22:00.003+02:00

Czy da się określić jednym słowem …

*kompleksy (szczególnie ten niższości) pokrywane zarozumialstwem i bufonadą
*brak jakiegokolwiek szacunku dla własnego państwa i rozumienia jego interesów
*arogancję wobec nacji uznawanych za gorsze
*myślenie magicznie (a zwłaszcza liczenie na cuda)
*skłonność do oszukiwania, eufemistycznie nazywanego 'kombinowaniem'
*wszechobecną niekompetencję
*bezinteresowną nieuprzejmość
*niechlujstwo, niepunktualność, niesłowność i bylejakość?

A wszystko to tak stargardzkie, tak szczecińskie - że aż chce się wyjechać na dłużej.

2010-10-19T14:32:00.000+02:00

GrabażKrólów fotoreportaż (w przygotowaniu)

2010-10-12T14:54:00.016+02:00

Otworzenie reportaż roboczy (tekst w przygotowaniu)

2010-07-30T16:37:00.013+02:00

Todo Sobre Mi... Almodóvar poproszony pewnego wieczoru o projekt plakatu na Łódzki festival filmów niejakiego P.Almodóvara - i jakże mogłem odmówić?

Nie Mogłem.

(projekt na wglądówce)

2010-07-29T18:00:00.002+02:00

O tym wpisie, co tu był i już go nie ma

Muszę przyznać, że dziś mi się ten wpis, który tu był, (a już go nie ma) już tak nie podobał, jak wczoraj w nocy, gdy powstawał. Nazajutrz próbowałem go jeszcze jakoś uratować, lecz żadna czytelna całość nie chciała mi z tego wyjść. W dodatku okazało się - to jednak zaskoczenie - , że na tzw. 'targecie' nie ma na ten temat absolutnie żadnego zapotrzebowania.

O czym to było? – lepiej przemilczeć.

zatem ...

2010-07-23T14:30:00.002+02:00

Kawa. Poczta. Trójka .

Planowanie telefonów na dzień bieżący.
Dzień jak co dzień.

2010-07-21T15:55:00.010+02:00

Moja dysfunkcja psychiczna

polegająca na pojawieniu się więcej - niż w jednej - osobowości powoduje, że pierwszy ja wyciąga aparat coraz chętniej i robi zdjęcie, a drugi ja – po wywołaniu i rzuceniu okiem na efekty – nie ma ochoty patrzeć nawet na wynik (a co dopiero naświetlać!). Trzeci ja planuje jakieś duże przedsięwzięcia fotograficzne (w branży mówi się: projekt), a czwarty ja wraca czasem do Barlinka. Piąty wraca emocjonalnie. Szósty wraca fotograficznie a siódmy... jeszcze inaczej. Ósmy ja planuje z tęsknotą zakup nowych albumów, a szósty nawet nie chce zbliżać się do jakichkolwiek książek (nie wspominając już o albumach fotograficznych) Dziewiąty ja z kolei prowadzi firmę oraz wystawia faktury. Dziesiątego – lepiej przemilczeć.

I jakoś to…

tak właśnie

leci.

PS. Tak wiem, że sam sobie
piwa tego nawarzyłem.

I jak, do licha, z powrotem - skonsolidować te osobowości? W Jedno.

2010-07-20T17:51:00.003+02:00

Na zdjęciu: triumfalny wjazd do Barlinka AD2010

Podróż zastąpił Dowóz.

Ostatnio łatwiej znieść abstynencję wyjazdową, bowiem podróże w takim sensie, w jakim odbywałem je kiedyś – jako zmysłowe poznania – zanikły. Nie ma już podróżowania w odysejskim sensie tego słowa. Pozostała jedynie, szybsza lub wolniejsza zmiana miejsca. Podróż zastąpił Dowóz.

2010-07-14T15:55:00.004+02:00

Sny o przeszłości

Śnią mi się.
Jak głupie.
Gęste. Barwne. Śmieszne. Groźne.
Słów i zdarzeń pełne.
Niepamiętane zupełnie.

Przychodzą nawet podczas.
Drzemki. Dziesięciominutowej.

2010-07-12T10:39:00.000+02:00

Dawno, dawno temu

... niejaki Tomasz Beksiński rozpuścił po Polsce czarne koty.

2010-07-09T17:53:00.010+02:00

Sowom zawsze wiatr w oczy.

Za ChinyLudowe-i-ciut-więcej, nie możemy z Magdaleną zrozumieć, iż wszystko (prócz knajp) w tym świecie podporządkowano skowronkom.

Do pracy trzeba chodzić na siódmą lub ósmą, co dla każdej normalnej (a nawet nie-go-ty-ckiej) sowy jest absurdalnie wczesną porą ! nawet choćby dzień wcześniej poszła spać o 20 (i spała bite 11 godzin !) Żeby chodzić w godzinach późniejszych, trzeba by zatrudnić się w warzywniaku czynnym od 10:00 - ewentualnie na stanowisku wymagającym pracy zmianowej - podle płatnej zazwyczaj, lub być wolnym strzelcem w jakimś niszowym zawodzie.

(gdyż) Całej reszcie zawodów, i nie wiedzieć czemu, ton nadają właśnie 'te pieprzone' skowronki, o których powszechnie wiadomo, że i tak są mniej kreatywne niż najmarniejsza sowa

(mit że podobno - bardziej dokładne)

Innymi s{ł}owy mówiąc, hukam tu wielki spisek nie-kreatywnych, mniej zdolnych i pedantycznych skowronków.

Jak bowiem inaczej wytłumaczyć fakt, że wstając przed 7 i nie mając po pracy, nic już z dnia - w zasadzie - nie jesteśmy w stanie niczego zrobić do końca, skutecznie rozbici faktem, iż musimy wstać w porze, w której nasz organizm najbardziej domaga się snu?

Sowom zawsze wiatr w oczy – a skowronkom dziękujemy. Długanoc.

2010-07-01T18:16:00.005+02:00

Tak wiem. NGLblog prawie umarł

i tak, … mam przez to wyrzuty sumienia. A na swoje usprawiedliwienie tylko to, iż przez ten czas - zmienił się mój status prawny. Po czterech latach zostawiłem swoją rodzimą firmę i oficjalnie od 1 Czerwca występuję pod nazwą NegativlandGraphics oraz wystawiam i przyjmuję faktury.

Firma w dużej mierze powstała dzięki dotacji unijnej.

Sam wniosek to droga przez mękę - kropki, przecinki, parafki, pieczątki, zaświadczenia, poświadczenia i dowody - od życiorysu po portfolio - setki ścieżek wydeptanych do urzędów i dziesiątki godzin spędzone nad samym pisaniem wniosku. Tak, Miałem dość, ale że nie lubię, poddawać się w połowie drogi więc dociągnąłem sprawę do końca. Wniosek poszedł do oceny formalnej po 2 miesiącach od poczęcia starań. I cisza. Czekanie. Po niespełna miesiącu od złożenia, 24 kwietnia telefon, a w słuchawce pani mi gratuluje i informuje że dostałem dotację - 100% wnioskowanej kwoty! Dumny jak paw i szczęśliwy poleciałem podpisać papierki. Tak, miłe to uczucie na własnej skórze przekonać się, że dotacje unijne to nie mit. Zachęcam wszystkich którzy zastanawiają się czy warto - WARTO poświęcić ten czas i trochę nerwów - to niewielka cena za to co można zyskać.

Taki przykład na przykład: I zakup z początku listy: Nareszcie ekran ma godnego siebie reprezentanta na powierzchni biurka. Teraz mogę malować zamaszyście od krawędzi do krawędzi! :) Jestem zaskoczony zmianą jaka zaszła w jakości pracy po wymianie myszki na tablet, zupełnie inne wrażenia - nieporównywalne! Ekraniki wbudowane w tablet ‘gadają’ nawet do mnie po polsku - niby drobiazg a cieszy. (Swoją drogą Menu pomocy opisującej co w danej chwili robi konkretny klawisz mogłoby pojawiać się w każdej wersji tabletu. Szczęśliwi nabywcy Intuos’a4 mają jak wyżej - a co mają powiedzieć pozostali ?)

To tyle gwoli wyjaśnienia - niedługo pierwsze produkcje trafią na bloga.

2010-06-30T18:10:00.003+02:00

Wolna trójka pod trójką

Jest ich czterech. Dzieli ich wiek, poglądy polityczne, i zawody. Połączyło mieszkanie w przyczepie, która stanęła przed warszawską siedzibą rozgłośni, i to, że od lat są jej słuchaczami. No i to, by nowy szef stacji Jacek Sobala został w końcu odwołany.

www.ratujmytrojke.pl

2010-05-12T20:23:00.016+02:00

I'm taking a ride

With my best friend

I hope he never lets me down again

He knows where he's taking me

Taking me where I want to be

I'm taking a ride

With my best friend...

Czyli koncert Depeche Mode
'Łódź jest czarno-biała' (tekst w przygotowaniu)

2010-01-27T14:54:00.005+01:00

Marcin'Satie'Nowak
'DWA KUBKI' (tytuł roboczy)
(versja robocza - pierwsza + sceny dopisane / fragmenty)

(wszelkie podobieństwo do osób i zdarzeń jest całkowicie zamierzone)

scena druga
'Wschód, jest pełen słońca'
dzień 3

(dzwonek do drzwi)

- Ding-dong!

Nie miał zamiaru otwierać, ale ten ktoś nie odchodził i wydzwaniał ile się dało. Z ogromną niechęcią otworzył drzwi. Za drzwiami stała wysoka, chuda dziewczyna. Miała na sobie wytarte dżinsy i czarny sfeter stanowiący na pewno własność jej ojca. Stwierdził to po delikatnym zapachu męskiej wody i wielkości całego swetrowego majestatu. Kwitnący widok.
Rzucił jej pytające spojrzenie, ale ona nic nie mówiła.

- No co?! - spytał szorstko.

Nie znał tej dziewczyny i nie bardzo wiedział co zrobić. Koniec-końców szeroko otworzył drzwi i usiadł w przedpokoju na szafce do butów. Ale i to na nic się zdało. Wreszcie zdezorientowany poszedł do kuchni i po kilku minutach wrócił z dwoma czarnymi kubkami pełnymi równie czarnej kawy.
Dziewczyna siedziała na schodach przed drzwiami. Podając kubek, chwycił ją za rękę i zaprowadził do małego pokoju w którym stał tylko stół i dwa krzesła. Na stole porozrzucane były zdjęcia, notatki i maszynopisy i orzeszki ziemne.
Siedzieli z dala od siebie i w milczeniu popijali kawę. W milczeniu, które z reguły jest bardzo krępujące, ale to wcale takie nie było. Przynajmniej do czasu gdy skończyła się kawa.

- Lubisz filmy Burton’a? - spytał przerywając coraz głośniejszą ciszę.
- Uhm.

(cisza,)

Cisza i nic...

Cisza która z reguły zawsze jest bardzo krępująca - ale ta wcale taka nie była - przynajmniej do czasu kiedy jedno się nie ośmieliło - naruszyć jej, mową. (i) Zawsze… Prawie zawsze, w decydujących chwilach, kiedy należało by powiedzieć coś ważnego, nie wiadomo skąd przychodzą zawsze słowa błahe i niepotrzebne. Coś zatrzymuje w krtani trudne, ważkie zdania i mówi się wówczas: 'kawa wystygła' albo 'będzie padać'. Czuł że teraz właśnie jest taka chwila:

(...) pośród skrzących łuną okien dwoje
widzi dziś pielgrzym z obcych stron
jak fantastycznie duchów roje
pląsają pod zgrzytliwy ton
podczas gdy w bramie dziką zgrają
miast dźwięcznych ech
tłoczą się widma, które znają
nie uśmiech lecz tylko śmiech (...)

Eh…Edgar Allan hm... zawsze wiedział że te słowa kiedyś mu się przydadzą.
(...)

- Tak... łatwo irytować ? Prawda ?
- Uhm… łatwo… uwierzyć że mając… potrafię zmienić mężczyznę w drzewo.
- Spokojnie, spokojnie… Zaszumi i tak.

(i) On także - Nie miał zamiaru, o nic już ją pytać, a i ona - nie wyglądała na osobę chcącą opowiadać. Wyjął z kieszeni zmiętą kartkę, rozwijał ją i prostował przez chwilę. Zaczął rysować. Od czasu do czasu spoglądał na nią tak jakby bał się że mu ucieknie. Trwało to całą godzinę - ale dla nich trwało to tylko chwilę. W końcu zgniótł kartkę i rzucił w jej stronę.

- Zobacz - powiedział z dumą.

Posłusznie, choć obojętnie rozprostowała papier.

- Co to? - spytała zaskoczona kreskami, kropkami, bazgrołami dziecka które na niej zobaczyła.

- To Ty. Wielka niewiadoma. Jak masz na imię?
- Czy to ważne?
- Nie, ale jestem bardzo ciekawy.
- Jeśli to tylko ciekawość to ja... To ja już sobie pójdę.

I poszła wprawiając go tym samym w jeszcze większą dezorientację.
W radiu Czesław Niemen wyśpiewywał słowa -'Dziwny jest ten świat...'

- o Tak... - szepnął ot tak sobie - właśnie widzę...

Sam przekonał się o jego dziwności. Wziął ze stołu kilka orzeszków, zmienił stację i słuchając wiadomości zasnął.
Około czwartej nad ranem obudził go blask ulicznej latarni oraz cicha radiowa muzyka. Usiadł na krawędzi łóżka i przeczesał palcami włosy.

- Ding-dong...

Jeszcze nigdy o tak wczesnej porze nie miał gościa. Nigdy - Nikogo. Za drzwiami stała dziewczyna w ojcowskim swetrze. Kwitnący widok z przed godzin.

- Aurelia
- Co, Aurelia !?
- Chciał pan wiedzieć jak mam na imię.
- A tak... wejdziesz?
- Uhm...

- Lubisz filmy Burton’a ? - powtórzył pytanie z przed kilku godzin
- Tak - odpowiedziała cicho, za to bardzo ładnie.

Weszli do małego kwadratowego pokoju. Pod jego ścianami leżało mnóstwo książek, a w jednym rogów stał wielki telewizor (37 cali !) i odtwarzacz video. Na podłodze leżały trzy kasety z filmami.

- Co wolisz? "CorpseBride…" czy "MiasteczkoH…"?

(Nigdy przedtem nie oglądała filmów Tima Burtonn'a i nie bardzo wiedziała dlaczego powiedziała że je lubi.)

- No... co wolisz?
- Wie pan... Nie mam... ochoty oglądać żadnego z nich.

Odwrócił się i spojrzał w jej kierunku zdezorientowany.

- Jest pan zły?- spytała trochę smutnym i niespokojnym głosem.
- Nie lubisz filmów Burton'a, prawda?
- Nie wiem.
- Jak to, nie wiesz?
- Nigdy żadnego nie widziałam...

Nie miała ochoty się tłumaczyć. Nie miała ochoty nic mówić.

- Czy to jest tak ważne?
- Nie, oczywiście że nie. To może... Jesteś głodna? sam trochę zgłodniałem
- Chyba Nie. Nie... Ja... Ja muszę już iść.

Szła powoli w stronę drzwi, dotykała już prawie klamki gdy on głośno, bardzo głośno krzyknął:

- O Nie ! Nie ! Nie możesz... nie możesz tak przychodzić i odchodzić !!! Tak nie wolno !!!! Słyszysz ?!...

Dziewczynę zaskoczył ten wybuch złości. Osunęła się na podłogę i się rozpłakała.

(A ON)

Sam nie wiedział dlaczego, - dlaczego na nią krzyczał. było trochę nerwowo ale przyjemnie
Przecież nie przeszkadzało mu to jej przychodzenie i odchodzenie. Przecież w końcu miał z kim pić kawę, w końcu miał z kim pomilczeć, w końcu nie był sam w tym smutnym, pustym domu. Usiadł obok niej. Nie wiedział co powiedzieć. Nie chciał jej ranić. Nie chciał ranić kogokolwiek.

- No już... Nie płacz. Słyszysz? Nie płacz. Bardzo cię proszę. Możesz iść. Przecież możesz, ale nie płacz.
Lubisz gorącą czekoladę?
- Uhm... Nawet bardzo.
- Szkoda bo mam tylko w tabliczkach.
- Jest pan dziwny.
- Dlatego że mam tylko czekoladę w tabliczkach? No dalej... Ta jest bardzo dobra... Wstań i wytrzyj oczy.

Otworzył jej drzwi, a ona wyszła śmiejąc się sama do siebie. Było jeszcze wcześnie, bardzo wcześnie. Słońce rozpoczynało swoje królowanie, a on siedział na schodach przed domem na wielkim, jasnym placu i patrzył na oddalające się stworzenie w za dużym swetrze.

to tu się ono zaczyna - pomyślał - to jest początek szczęścia

I nie był to początek, To było szczęście. To był ten moment. Właśnie wtedy.

(...)

Bał się że już nie wróci.- po raz pierwszy w życiu... Bał się że ktoś może do niego nie wrócić. Bał się - nawet bardzo...Dusił się tym strachem - samym sobą chyba...

(...)

A potem był jakiś zły dzień. Rano wykipiało mleko i już wszystko potoczyło się najgorzej jak mogło - Nie mogło... Wszystko się przypalało, kipiało, kuchnia stała się polem bitwy nie do opanowania

Przegrał tę bitwę.
- To nie przegrana wojna, tylko taktyczny odwrót - powiedział ot, tak sobie

Po nieudanym śniadaniu wyszedł na długi nieudany spacer a gdy wrócił zastał ją w swoim domu. Siedziała w jego kuchni.

- Co ty tu robisz? - zapytał udawanym chłodem.
- Przyniosłam czekoladę - niezły plan, co ?- na jego chłód odpowiedziała ciepłym uśmiechem.
- Co... ?
- Przecież nie ma pan czekolady. Ta jest bardzo dobra. W każdym domu powinna być czekolada.
- No tak... chyba masz rację... w każdym domu powinna być czekolada.

Ucieszył się bardzo że przyszła. Miał wrażenie że ona, również się cieszy. Podeszła do niego i zaciągnęła do pokoju z telewizorem.

- Mam dla pana niespodziankę.
- Co takiego?
- Gdybym panu powiedziała, nie była by to już niespodzianka.

W ręce trzymała kasetę video.
- Przyniosłaś film Burton’a?
- Nie. Przyniosłam "Porozmawiaj z nią" Almodowara. Może być?

Siedzieli na podłodze, bo tu - nie było krzeseł.

Gdy skończył się film, wstała i oznajmiła, że musi iść do pracy. Odprowadził ją do drzwi i tak jak przedtem wpatrywał się w jej coraz mniejszą postać.
Zaczął biec. Była daleko, ale usłyszała gdy ją wołał. Stanęła, a on krzyczał:

- Dziękuję!... Aurelio, bardzo Ci dziękuję!...

Chyba go słyszała, bo wydawało się że przystanęła na chwilę. Machnęła lekko ręką... wzruszyła ramionami. (I poszła do pracy.)

(...)

W małym pokoju, na stole stały dwa czarne kubki z czerwonym szlaczkiem. Kubki które sprawily, że w małej i jakże wielkiej dla niego 'wszystkości' pojawiło się coś więcej niż jaskrawość i bladość - barwy codzienności: Świat... nie mógł mu się nagle napatrzyć. Teraz wszystko się zmieniało, inaczej smakowało i pachniało. W następnym dniu tego roku (dziewięćdziesiątego siódmego) przeżył chyba coś w rodzaju odurzenia szaleństwem. i tylu jeszcze spraw dla których nie ma nazwy, a które tworzą wczoraj, dziś, całe życie . Dzwoniły nieaktualne telefony, przychodziły listy z niepotrzebnymi juz przebaczeniami. Budził się wcześnie rano i to zaczynał czytać, to wychodził na spacer, to wracał, to znów sięgał po książkę, i rzucał nią po przeczytaniu zaledwie kilku stron. Chciał pisać.

- Tak. ta książka jest nudna - pomyślał - sam napisałbym lepszą, będę pisał. Zostanę pisarzem...
Zaraz... nie mam na czym. Zniszczyłem całą papeterię...

Tak. A było to niespełna ze dwa lata wstecz kiedy to w złości wyrzucił ja za okno... a dlaczego wyrzucił ją przez okno? Nie pamiętał.

Gdy w końcu któregoś dnia kupił zeszyt w kiosku, było już za późno, przeszła mu ochota na pisanie. Potem kupił wino, wypił pół szklanki, szybko zaparzył resztkę kawy, żeby minęła ta senna senność - bo przecież

(- Szkoda czasu na sen)

Wieczorem pojechał do najbliższego miasta, wrócił szybciej niż planował - zaraz, zaraz, czy coś w ogóle planował... Nie pamiętał. Pamiętał za to że spieszył się po to, by wrócić, by znów zacząć czytać, wypić resztkę wina czy kawy, pobiec nad jezioro, popływać i wrócić szybko, Szybko by zdążyć przeczytać jeszcze coś przed kolacją.

(Tego dnia Coś straciło swoją wartość i coś takową zyskało.)

I nie było by w tym może nic szczególnego, gdyby nie fakt, że niespodziewanie zabrakło Aurelia. Lodówka zamykała się wtedy niekiedy wyjątkowo głośno krzesła wpadały na stoły z hukiem.
Padał biały delikatny śnieg - jej nie było. Na drzewach pojawiły się liście - jej nie było. Nie było jej też gdy świeciło słońce i gdy z drzew spadały kolorowe liście. Gdzieś między tym wszystkim w radiu śpiewała Kora: "...Nie oceniaj mnie ani dobrze, ani źle. Po prostu bądź..."

i on też bardzo nie chciał jej oceniać - w tych dniach jemu też
starczałaby tylko jej obecność, lecz stawała się ona coraz bardziej nierealnym marzeniem. Dopiero teraz zdał sobie sprawę, że nikt nie dzwonił do jego drzwi tak jak ona... Że nikt nie milczał, trzymając wielki czarny kubek, tak jak ona... Nikt nie był w stanie mu jej zastąpić.
Świat był teraz zwykły, życie monotonne, a on niezwykle samotny.

Ta samotność właśnie uczyniła go wyjątkowo wrażliwym na odczuwanie czyjejś obecności w pobliżu. Na najcichszy głos. - (i) Nic... choć bardzo się starał - Nikt... nie był w stanie mu jej zastąpić... Nikt ani nigdy.

To zabawne jak wszystko do nas wraca. Na przykład samotność
Ta sama samotność która od jakiegoś zawsze - Ta sama chyba Samotność sprawiła, że był na nią zły. Bo przecież nie miała prawa pojawiać się bez pytania w jego życiu i zajmować w nim, nie wiedzeć czemu, najważniejszego miejsca.

(tego dnia, ze wszystkich pozostałych dni)

Gdy o świcie, w jego małym pokoju, pewnego dnia zadzwonił mały chiński budzik na małe tajwańskie baterie, wszystko wyglądało normalnie i nie zapowiadało zmian. Niedaleka przyszłość trzymała jednak w kieszeni wielką niespodziankę. Nadeszła chwila, w której rozległ się, tak bardzo wyczekiwany dźwięk: tego dnia...

- Ding-dong!...

(Nie wiadomo skąd, ale...) Wiedział.

Wiedział że tam, za drzwiami, stoi Aurelia, bo tylko ona odwiedzała go o zakazanych prawem godzinach - w godzinach całkiem do tego nieodpowiednich. Cieszył się że przyszła, ale nie miał pojęcia co zrobić. Podszedł do drzwi, stał tam około pięciu minut. Aurelia nie zadzwoniła w tym czasie ani razu, ale też nie odeszła. Wyglądało to tak jakby, wcześniej sie z nim umówiła i była pewna że go zastanie.
W końcu otworzył drzwi, ale nadal nie wiedział co powiedzieć. Ona chyba również nie kwapiła się do tego, by rzec choć jedno słowo. Co więcej, wyglądała no okropnie zmęczoną. Stali więc w milczeniu. W milczeniu które na ogół jest bardzo krępujące - ale to wcale takie nie było. Do czasu.
A przynajmniej do chwili, gdy cichutko spytała:

- Czy ma pan jeszcze te filmy Burton'a ?
- Co? - jego głos był równie szorstki jak przed rokiem.
- Filmy... Burton'a...
- Myślisz, że to sprawiedliwe !? - głos stracił szorstkość.
- Nie rozumiem...
- Nieważne i tak nie mam prawa prawić ci morałów, a ty nie masz obowiązku się tłumaczyć. Wejdziesz?
- Nie wiem...
- W końcu po to przyszłaś. Czy tak?
- Tak...

Zaprowadził ją do pokoju ze stołem. Panował tu taki sam artystyczny nieład jak przed rokiem. Po chwili pojawił się z dwoma czarnymi kubkami pełnymi białego mleka.

Była pewna że zawartość kubków stanowić będzie czarna kawa. Zdziwiła się bardzo, gdy ujrzała w swoim: najbielszy ze wszystkich napojów.

- Skończyła się... Nie mam kawy - odpowiedział na jej pytające spojrzenie - Czy coś się stało?
- Nie nic...
- A jednak... Coś się stało.
- Nie lubię mleka - powiedziała tak cicho jak tylko umiała.

- A Burtona'a już lubisz?
- Nie wiem...
- A chciałabyś się dowiedzieć?
- Dlatego tu przyszłam...

Siedzieli na podłodze (bo tu nie było krzeseł) trzymając wielkie, czarne kubki i oglądali filmy Tima Burton’a ...

(...)

2000-2004 Copyright by Marcin Nowak.
Ciąg Dalszy Nastąpi.

2010-01-13T11:19:00.006+01:00

Zazdrosna konsekwencja

naprawdę moja, rozdźwięku, bez cienia - wątpliwości, mlecznych szyby w oknach puszyste pajęczyny, które ze mną są zawsze, i które mieć będę, o tak...bez najmniejszego cienia - wątpliwości na niebie rozpala ci gwiazdy nad głową i świece bez cienia gasi. O... zazdrosna konsekwencjo, naprawdę moja (jeszcze przez 130 dni) wątpliwości bez cienia, fioletu, i oberżyny w ogrodzie z ust poplamionych sokiem, i rąk, pełne... i bez cienia... wątpliwości. Naprawdę mojej pod palcami pod dłonią przyklejaną do szyb...

2010-01-08T11:24:00.007+01:00

Znieczulenia

Znieczuliło mnie, zrozumienie dla wszystkich i dla wszystkich zobojętnienie
Wczoraj spojrzałem w lustro, dziś także widzę tę ohydną twarz - wczoraj nie było tylu zmarszczek a dzisiaj, spoglądam za siebie, odkrywam znikomość mowy, nie umiem zamilknąć. I zgruzowuje postanowienia te same, spełnione obietnice
po co !?
Ty, piękna kobieto dla kogo jesteś cudem? (i jak długo?!) wy wszystkie i tak... najpiękniej śmiertelne... (Znieczuliło mnie zrozumienie dla wszystkich)
I tak odmieniony, ponad rozsądek na powierzchni przynajmniej - czas przyjrzeć się sobie (czas się zmienić?) rekonstrukcją nadziei, bicie serca, za którym oddech nie nadąża. Reanimacje wrażeń ponad miarę a blizny (pozostawione a w środku całkiem pusto, powietrze ziębi od środka, więc przesuwam dłonią w rozcięciu, (regeneruję się?) to nawet nie jest rana, nie ma ani śladu krwi, cofam rękę, odmieniony, ( nie dlatego że boli ) powietrze ziębi od środka, serce kurczy się w pionie, z pochylaną głową. Co wczoraj było tlenem - dziś jest niepotrzebnym bagażem (może nie trzeba będzie oddychać)

2010-01-04T17:27:00.009+01:00

Oto ja

oto ja
a oto i nie
nie wieczność
kamień w kieszeni

i w środku

w każdej minucie, w każdym

momencie nocy i dnia

to ,,Ja” urzeczywistnia się samo
zanim pomyślę jaki mam być - już jakiś jestem
jedynie co mogę to,
obserwować.

Horyzont zdarzeń
zaćmienie światła
to ja

a oto i nie
ja - którego głowa
z naturalnego papieru
nie ma ani okien, ani drzwi
a po schodach szybko wbiegają - różne,
różne,... różne,....
różne... szybko

radiowe sygnały
pusty szum
diodowe cyfry
duchy mikroświata
figury niemożliwe

oto ja

- a oto i nie
nieprzyjazd
nie.
wiem.
nie - wielka to wiedza

i nie - oczekiwane
rumieńce na szybie, których prawdopodobnie
jest więcej na meblach i innym jeszcze sprzęcie
to tajemnice materii
niestety

ja
ciągle przebiegam obok
nie znajdując nigdy dla nich czasu.
i wszystko to musi obyć się beze mnie
w świecie napięć powierzchniowych
magnetyczne pola, punkt, linia
izoelektryczne linie prawo ciążenia

w środku układu okresowego
między żelazem a srebrem
ślepe elektrony
rozpędzane do nie-wy-o-bra-ża-
lnych prędkości

(najbardziej stabilne pierwiastki tkwią
w środku)

czy mogę wypowiedzieć życzenie lub dwa ?

I czyż nie należałoby raczej
wierzyć niż
być

pewnym mając
dla swojej wiary podstawę w postaci dotąd
nieprzerwanej
grawitacji

że kamień z rąk uwolniony

spadnie?

2010 ObserwatoriumNegativland - MarcinSatieN.

2009-12-30T11:59:00.010+01:00

Foto:MarcinSatieN. 'GęsiarkaBarlinecka no.6'

Reasumując ramy czasowe roku DwaTysiąceDziewiątego - pobieżnie

dochodzę do wniosku iż wszystko jest kwestią czasu, a na jego dłuższej linii stopień przetrwania dla każdego z nas spada do zera, nic zatrzymać, nic powtórzyć, nic cofnąć, Dziś gubisz rok, jutro zyskujesz najwyżej z godzinę - o, tak ta była bez wątpienia twoja i twoje pięć minut .... nie skończyło się minutę przed czasem. To spory sukces tego roku.

Od dziś dnia czasu coraz mniej, zresztą ile by go nie było - owocuje latami - Zaczyna się moje pięć minut, Bardzo długie pięć minut.

2009-12-03T13:01:00.017+01:00

Grafika:MarcinSatieN. 'EmilyPortrait'

'TheCorpseBride' Życie i Nie'życie
czyli terapia i przyszły ślub Marcina z Magdaleną u Tima Burtona w Barlinku

(Odsłona pierwsza)

Być może istniały kiedyś czasy piękniejsze, ale te… są nasze. Nie wiem, czy polski przekład tytułu ‘TheCorpseBride’, nie jest cokolwiek przesadny, mimo świetnego aczkolwiek przekładu pani Gałązki-Salamon. Owszem, treść odnosi się do jak najbardziej literalnego, rozkładu naszej materii organicznej i stanu robaczo-szkieletowego, które bezpośrednio się z tego wywodzi, ale tak mocny zwrot opisowy jak: ‘GnijącaPannaMłoda’ nie wydaje mi się jednak odpowiedni. Ona już dawno umarła. – to fakt. Tyle że nie została skonsumowana… serce jej pękło, ale zostało jeszcze trochę z pięknego bezsprzecznie niegdyś ciała…

Poza tym zbytnia ostentacja gnicia, odarłaby jednak tak fantastyczną, siedemdziesięciu z górką minutową przepiękną animację, z owego tak przecież charakterystycznego poczucia humoru, z lekkości i liryzmu – na wskroś brytyjskiego - bo w filmie Burtona, Victor i Victoria żyją chcąc nie chcąc jednak , w wiktoriańskiej Anglii .

Tim Burton, gdy mówi o śmierci, mówi jednocześnie o życiu. Tabu tak przez nas wzgardzanym, odtrącanym, jakże prawdziwym i jakże nieuchronnym jednak. Opowiada o czystej miłości i wartościach, którymi większość z nas tak chętnie wyciera sobie gęby bez wstydu i bez opamiętania.
I wcale niekoniecznie jest bajką... o mezaliansie córki, państwa ze zubożałych wyższych sfer z dziedzicem fortuny handlarzy rybami. Ani nawet... o ukaranym oszuście matrymonialnym, który się między tymi sferami gdzieś kręci. TEŻ; ale przede wszystkim to rzecz o miłości, takiej, którą trudno odnaleźć wśród jeszcze żyjących, ale można się na nią natknąć jak widać gdzieś na tamtym świecie. O miłości, która jest w stanie ponieść najwyższą ofiarę – z własnego nieżycia – byle nie skrzywdzić ukochanego...

A same drażniące reklamowane w prasie czy internecie streszczenia i recenzje filmu są dziełem chyba ‘intelektualistów inaczej’ którzy niejedno już pewnie widzieli! Dla waszej informacji: Idźcież-że-wy-sobie niewrażliwe pismaki na festival kina z boolywood! I z takich-że pisać recenzje! A od TimaBurtona wara! Zostawcie geniusza w spokoju! I pamietajcie: brzydko wciskać dzieciaczkom coś, czego samemu się nie rozumie. Cóż… Nigdy jeszcze tak wielu nie oszukiwało się tak wzajemnie…

Może warto, by intrygę tego wglądowego filmu przedstawił p.TomaszBeksiński, p.Fromm albo p.Bettelheim. Ale oni też już nie żyją...
Po co zresztą sięgać do Fromma? Wszak niejaki wielki AdamM. od Dziadów co do którego nie ma żadnej pewności, że zszedł był na cholerę (jak uparcie utrzymywał jego prozaiczny syn Władysław), zwykł już mawiać: Miej serce i patrzaj w serce! I jeszcze: Bo kto za życia nie kochał ni razu… Czy myśmy trochę o tym nie zapomnieli? ‘GnijącaPannaMłoda’ jest martwa, bez wątpienia; ale czy my... naprawdę żyjemy!?

Od niespełna roku leczę się w ciemnej sali u skrajnego ekscentryka Tima Burtona.
Z oschłości serca, z pogardy, żalu i nienawiści. Z lęków i zwidów, z nierzeczywistości, która grozi nam wszystkim. Począwszy od ‘BigFish’ i ‘Miasteczka H…’ jest moim terapeutą z wyboru. I bardzo mi w tym pomaga ta liryczna, rozlewna, dynamiczna i ekscytująca muzyka Danny’ego Elfmana. Poprzedni film Tima, ‘BigFish’ był wręcz pokazowym seansem terapeutycznym. Ten seans wciąż trwa, a ‘Panna Młoda’ jest jego kontynuacją. Nie dla wszystkich jednak gdyż uczestnictwo w takiej terapii wymaga pewnego oddania, pewnego wtajemniczenia oraz... mentalnego przygotowania…

Czego Sobie i wszystkim Wam życzę. Dobranoc.
Wasz ulubiony krytyk filmowy: MarcinSatieN.
(www.negativlandblog.blogspot.com)

POSTSCRIPTUM: Tomasz Beksiński, gdyby żył, musiałby pewnie pokochać film, który tak pięknie przemieszał światy, tak starannie rozdzielane przez obłudników. A przecież one są jednym: rzeczywistości nie da się oddzielić od marzenia, żywych od umarłych. Gwiazdki od Hallowen. I jest między nimi komunikacja. MementoMori: Byłem-kim-jesteś; będziesz-kim-jestem; nie taki to banał, jak się nam zdaje. I działa w obie strony! Na boga, chyba warto o tym pamiętać! (Nawet jeśli nie jest się specjalnie na'bożnym. )

POSTSCRIPTUM II: Na okoliczność ceremonii Marcin i Magdalena poszukują obecnie muzycznego zespołu kojarzącego powyższe i nie tylko muzyczne wartości. – Najlepszy byłby Closterkeller – oraz jemu podobne. Cóż, Telefon do wglądu w profilu.

2009-11-23T09:03:00.008+01:00

Ostatnimi czasy w dyskusjach…

Odkryłem, że całkiem dobrą strategią, gdy ktoś pyta mnie dlaczego jestem tak zagorzałym ateistą, jest prosta próba uświadomienia mu, że on tak naprawdę również jest ateistą, wszak nie wierzy... w Zeusa, Apollona, AmonaRaMitrę, Baala, Thora, Woltana, ani Złotego Cielca.

Ja po prostu poszedłem o jednego boga dalej.

2009-11-10T16:12:00.007+01:00

LoveNeverDies, czyli dlaczego pamiętamy Tomka Beksińskiego.

Wciąż żyje pamięć o Tomaszu Beksińskim. W tym roku przypada wszak dziesiąta już rocznica śmierci, tego jednego z najbardziej charyzmatycznych polskich dziennikarzy muzycznych. Jego fani i sympatycy spotykają się zatem od czwartku 12 do niedzieli 15 listopada w Sanoku - rodzinnym mieście Tomasza - na festivalu "LoveNeverDies" Zaplanowane na ten czas wydarzenia to m.in. projekcje filmów pełnometrażowych, które Tomasz Beksiński tłumaczył i osobiście czytał (m.in. 'Zagadka Nieśmiertelności', 'Harry Angel', czy 'Diabły' ) Pokazy filmów dokumentalnych o Nim, koncerty zespołów których muzycy osobiście współpracowali i przyjaźnili się z Beksińskim ( m.in. Closterkeller, FadingColours, czy Quidam), oraz spotkania i wykłady prowadzone m.in. przez wykładowców Instytutu Kultur i Literatur Anglojęzycznych Uniwersytetu Śląskiego - 'Rozgryźć Nosferatu' litaratura - gotyk - tożsamość' - Anny Chromik oraz 'Monstrualna Kobiecość' - o fantazmatach Tomasza Beksińskiego - Michaliny Julity Pelczar. Cóż to będzie za Przeżycie, nie wiecie - powiem wam więc: dla wtajemniczonych jedyne w swoim rodzaju ! Czego sobie i wszystkim Wam życzę. Dobranoc.

2009-11-09T17:37:00.016+01:00

Fotografia artystyczna wg. internetu

to: Oczywiście najwyższy poziom fotografii. Koniecznie musi być czarno-biała lub przynajmniej w kolorach sepii, inaczej ... nie ma duszy. Oczywiście najczęściej przedstawia twarz starej kobiety (nurt klasyczny) lub dupę młodej głupiutkiej laseczki (nurt neoklasyczny).
Artysta fotografik reprezentujący nurt klasyczny najczęściej jest z Krakowa, Niepołomic lub ewentualnie z jakiegoś ... innego Kazimierza. Brzydzi się komercją i oczywiście żywi się wyłącznie zupą z pietruszki hodowanej na własnym balkonie. Artyści fotograficy najczęściej są nierozumiani przez otoczenie z wyjątkiem serwisów tematycznych typu nasza-klasa lub digart, gdzie ich czarno-białe prace z twarzą starej kobiety lub młodej laski zajmują oczywiście czołowe miejsca w rankingach. Jednakże śladem artystów - szeroko pojętych - artyści fotograficy nie tylko są nierozumiani przez otoczenie, ale nie rozumieją także samych siebie, stąd konflikt wewnętrzny, uzewnętrzniany poprzez czarno-białą fotografię starej kobiety lub... ble... ble... ble...
Artyście fotografikowi z nurtu neoklasycznego 'żona' już nie daje od tyłu, ale że zdobył niegdyś w harcerstwie sprawność fotografa i w miarę zna temat, znajduje młode siksy, które 'nigdy w życiu' nie rozebrałyby się za pieniądze, ale w imię wielkiej sztuki – bardzo chętnie.

W fotografii artystycznej nie znajdujemy podziału ze względu na tematykę.

Wszystkie znamienite czarno-białe dzieła reprezentują typ: horror i makabra.

2009-11-02T08:23:00.017+01:00

Foto:MarcinSatieN. 'NewYearsDay1998'
portret Renaty K.

Życzenia

urodzinowe i wszystkie te nie’złożone
na pół do koperty
lub w znaczek, w stempel załatwione...
w jeden, w dwa, w trzy, lata
za dużo... nie tak
życzenia urodzinowe przereklamowane

ciężko strawne i chyba tak trochę nie'składalne ogólnie

urodzinowe
‘czy’ i 'w’, 'nad' i gdzieś

tam
wszystkiego...
Renato…

2009-10-30T11:03:00.012+01:00

Foto:MarcinSatieN. 'WędkarzBarlinecki'

Dziś z kolei klasycznie jak tylko potrafiłem najbardziej:

Klasyczny temat - Barlinek
Klasyczny kadr – a’la FrancoisXavierMarciat
Klasyczny aparat – Nikon FE1o
Klasyczny film - Kodak Academy
Klasyczne wywołanie - w koreksie

2009-10-28T16:24:00.012+01:00

Foto:MarcinSatieN. 'CegielniaBarlinecka po pożarze'

Panoszący się ostatnio globalny kryzys...
dotknął w końcu również mojej ukochanej - fotografii

Stanęła, jak inni niegdyś wielcy, na skraju przepaści.
Miliony fotografujących, tysiące galerii, blogów, wystaw, konkursów - świat został zalany trylionem obrazów. A banalna, mało wartościowa fotografia wypiera tę dobrą.
Dziś kupujący nowoczesny aparat cyfrowy staje się niemal natychmiast artystą, albo w najlepszym razie zawodowcem. Już bowiem po tygodniu oferuje swoje usługi jako fotograf ślubny, tydzień później zajmuje się fotografią reklamową, a po miesiącu tuż po zakupie teleobiektywu staje się profesjonalnym fotografem przyrody. Kolejny tydzień przynosi galerię internetową z nieodzownym podziałem na ludzie, przyroda, pejzaż, akt i o zgrozo macro. Później nasz młody Tff-órca spędza po kilka godzin dziennie na pl.foto oceniając prace innych niedoświadczonych fotografów radząc na prawo i lewo, że tylko canon, że tylko nikon, że tylko pentax i że może by tak trochę przyciąć z prawej i u dołu. Dalej już tylko autorska wystawa w jakiejś szemranej kawiarnio-galerii ‘Pod Statywem’ i ... no właśnie, co dalej ?
Pomyśli wielu, że się czepiam, że stary i nie rozumiem procesów zachodzących dookoła w fotograficznym świecie. Otóż nie, ja je rozumiem, wiem o co tak na prawdę chodzi.

o Pieniądze !

Producenci aparatów zwietrzyli interes. Co tydzień prezentują nowe, ulepszone modele aparatów, kolejne trzy nowe obiektywy, a wszystkie oczywiście ‘absolutnie niezbędne’ w naszym fotograficznym życiu. Producenci wmawiają nam, że fotografowanie jest łatwe, i przed każdym otwierają wizję oszałamiającej kariery. Według nich cel osiągniemy tylko i wyłącznie kupując najnowszy model właśnie ich aparatu. Producenci sprzętu fotograficznego uważają nas, mówiąc delikatnie, za głupców. Równie sprawnie jak banki oszukujące klientów co 20 min. w kolejnej telewizyjnej reklamie, producenci sprzętu fotograficznego kłamią obiecując złote góry, przyszłość na miarę co najmniej Newtona, Avedona czy Lindberga. Gdzie podziała się praca, doświadczenie, wrażliwość, osobowość czy w końcu cierpliwość. Przybrała ona kolejny numer XXXL
Dziś fotoamator wstępujący na fotograficzną drogę testuje programy tematyczne aparatu, nie wie co to przesłona, nie wie co to migawka i jak ważne są zależności między nimi. Współczesny fotoamator nie ogląda albumów, nie chodzi na wystawy, gdyż są one dla niego zwyczajnie niezrozumiałe (o ile tylko sięgają nieco dalej poza motylki, pieski czy dziewczynki). On ocenia zdjęcia innych wyłącznie w internecie i sam organizuje – co najwyżej … podobne wystawki w lokalnym Centrum Kultury.

W końcu, co mnie osobiście najbardziej drażni, współczesny fotoamator nie fotografuje, otóż on – cytuję - foci. Cóż za bezduszne określenie. Przywodzi mi na myśl ... może jednak nie.
Prawo ekonomii mówi, że gorszy pieniądz wypiera lepszy.
Dziś zdolniejszych fotografów, wypierają ... w miarę poprawni

2009-10-21T14:22:00.013+02:00

Foto:MarcinSatieN. 'CornelieLieux' 03
portret Kornelii K.

List z Warszawy

Droga Kornelio, piszę do ciebie z Siódmego Nieba
Wyobraź sobie, że tutaj w Warszawie konkurs fotograficzny wygrywam
Psim jakimś swędem - pierwsze miejsce!

Organizatorzy wydają
wspaniały
bankiet na mą cześć na który
schodzi się setka fotograficznych
duszyczek

Doprawdy - toastów, oklasków, pochwał i uśmiechów

wręcz nie ma końca

i można w tym
przebierać jak w koszu kuponów loteryjnych
każdy - dosłownie każdy, chce
być moim znajomym!

- Któż to jest, ten miły chłopiec? - Skąd tu do nas zawitał? -

A mnie przecież znasz i chyba
domyślasz się, że buzię
jak zawsze mam skromną -

uśmiech dla wszystkich życzliwy

a przy tym mocno zawstydzone oczy,
takie - niby, że ich
nagrodą
ujarzmione

Bo trzeba ci siostro wiedzieć, iż zdobyta nagroda zobowiązuje!

Aaa... - i byłbym zapomniał - że jeszcze
dla lepszego ich - mnie
smakowania - co zrobiłem?
Przyprawiłem swój wizerunek cnotliwie opadającymi ramionami,
później
coraz bardziej i bardziej opadającymi ramionami
- lecz nic darmo - jak mnie znasz...

Wszystko to po to, by pod stołem cicha woda - mogła brzegi rwać sąsiadkom moim w mini

I choć muzyki tu nie było, to ja proszę ciebie - z tymi dziewczynami szedłem.

Kornelio, siostro moja
wielka szkoda, że nie ma Ciebie tu ze mną
bo wierz mi albo nie -
ale 'HighLife' warszawski gdy znajdzie się pod obrusem
od razu po francusku przemawia!

Bardzo słusznie mniemając, iż tak skromny artysta
tym wiecznym szeleszczeniem
musi się poczuć w końcu

cholernie zmęczony.

2009-10-16T08:31:00.009+02:00

Foto:MarcinSatieN.'BarlineckaTablicaOgłoszeń'

z Tablicy ogłoszeń

Pani Magda Działoszyńska - dziennikarka Gazety Wyborczej szuka osób chętnych do wywiadu, Tekst ma szanse ukazać się w Dużym Formacie GW, oczywiście pod warunkiem, ze znajdą się ciekawe historie. Podkreślam, że interesuje mnie wszystko co w jakiś sposób odbiega od 'standardu' - nie muszą to nawet być problemy z samym uzyskaniem apostazji, ale np. ciekawa rozmowa z księdzem, który chciał Was odwieść od decyzji lub pogratulował postawy, reakacja otoczenia - zdziwienie, ostracyzm, a może byliście inspiracją? Ciekawią mnie tez motywy. Mam nadzieje, że znajdą się jednak osoby skłonne się wypowiedzieć :)

Proszę o kontakt, może być od razu pod adres magda.dzialoszynska@agora.pl

2009-10-15T08:41:00.011+02:00

Foto:MarcinSatieN.'WyścigBarlinecki II'
Multiekspozycja

Eksperyment fotograficzny.

Plan jest taki:

1. Bierzemy człowieka, który chce fotografować. Lubi oglądać obrazy i sprawia mu to niekłamaną przyjemność (tutaj mamy składnik M, jak Motywacja) - czas T = 0;
2. Owego pacjenta karmimy podstawowymi zasadami: doboru kadrów, kontrastów, kolorów - jednym słowem wszystkim tym, co zwykle znajduje się w podręcznikach dla początkujących (tutaj wchodzi do gry składnik Z, jak Zasady) - czas: około 3-6 miesięcy, zależnie od pojętności ucznia;
3. Dajemy naszemu eksperymentowi do ręki aparat. Nie byle jaki, tylko taki, który umożliwia robienie naprawdę wielu fajnych rzeczy. Czyli z założenia nie może to być głupia małpka z trybem auto – a co najmniej musi być to sprzęt, który naprawdę nie będzie zbyt przeszkadzał w realizacji wizji (mamy tu więc składnik S, jak Sprzęt) - czas: 2 tygodnie na dobre zapoznanie (uwaga: te 2 tygodnie raczej powinny się odbyć w trakcie poprzedniego treningu, bo po co czekać ? )
4. Utrwalamy nabyte umiejętności: przez rok fotograf musi robić zdjęcia poprawne (pod względem kadru, ostrości, itd.) - składnik U, jak Utrwalenie;

Po okresie T = od 15 do 18 miesięcy ‘wypuszczamy’ obiekt na wolność, tzn. nakazujemy robić zdjęcia zawsze wtedy, gdy poczuje pragnienie naciśnięcia migawki, i nigdy, ale to nigdy już nie zważając na jakiekolwiek wskazówki techniczne, czy cokolwiek takiego. Chodzi o to, by mając wpojone zasady, obiekt kierował się tzw. sercem i radością tworzenia. Każdy efekt naciśnięcia spustu w aparacie wrzucamy na duży i w miarę szanujący się portal (np. deviantart) - w celu ewentualnej selekcji ‘dobrych’ zdjęć.

Wnioski: Moja hipoteza jest taka, że eksperyment da nam takiego fotografa, który raz na 50-100 zdjęć zrobi naprawdę dobrą fotografię. Oczywiście ta ‘dobra fotografia’ to taka, która jest tylko‘obiektywnie dobra’, i stąd konieczna (?) weryfikacja na dużym (i szanującym się) forum fotograficznym.

Hipoteza ta zakłada także, że fotografujący zwykle zbyt dużo spędzają czasu na analizowaniu kadrów, mierzeniu światła, komponowaniu, rozkładaniu statywów idealnie prosto, dobieraniu głębi ostrości, i tak dalej, i tak dalej…

Szanowne grono uczonych fotografii, bracia i siostry - proszę o weryfikację powyższego eksperymentu, bądź jego zdecydowane odrzucenie, lub też uznanie i wpisanie mnie do encyklopedii fotograficznych oraz ewentualne ufundowanie pomnika.

Wasz ulubiony fotoedytor: MarcinSatieN.

2009-10-14T10:39:00.018+02:00

'Miro.1973-2009.InMemorian'
fotomontaż: MarciSatieN

Krótkie wspomnienie

Mirka poznałem w lipcu 1993 roku w Iławie i tamta znajomość ewoluowała długie, długie lata. Poprzez zloty Krakowskie, Poznańskie, Zielonogórskie i bóg wie jakie jeszcze, przez późniejsze spotkania w Łebie i Bydgoszczy nie wiedzieć kiedy owa znajomość przekształciła się w przyjaźń. Ostatnimi czasy często się gdzieś śpieszył. Ale potrafił też przystanąć na moment i ogarnąć ten jeden, i swój fragment naszej wspólnej muzycznej przygody. Właśnie wtedy wydobywał z niej to, co najlepsze. Swoją myśl i koncertowe opowieści – z tego będę go pamiętać – z szybkich, własnych recenzji wspólnych koncertów, zlotów i spotkań. Tym razem nie zdążył. A może zapomniał. Musiał się spieszyć. Musiał przejść jeszcze spory kawałek drogi stąd…

dokąd właściwie i czy nie za wcześnie?
Nie odchodzi się w tym wieku. Miał 36 lat.

Dokąd poszedłeś Zielony przechodniu?

Będzie Nam Cię Brakowało.

Twój przyjaciel: MarcinSatieN.

PS.Zachęcam wszystkich którzy znali Zielonego osobiście do dodania swojego krótkiego wspomnienia

2009-10-12T16:29:00.015+02:00

Foto:MarcinSatieN. 'The*Heartbrake' zestaw tematyczny

Poniższy komentarz dla najnowszego zestawu tematycznego zaczerpnąłem z ostatniej audycji Tomka Beksińskiego 'Trójka Pod Księżycem' - grudzień 1999'

(...) Pamiętasz mnie, pamiętasz cokolwiek?
Nie udawaj, że nie było wesoło. Zakataloguj to pod hasłem rozrywki przeszłości.
Rozglądam się po mieście, wspominam bliskich memu sercu i chyba pamiętam wszystko – lecz
przede wszystkim Ciebie. Bo zawsze chodziło tylko o Ciebie.
Nigdy nie interesowali mnie inni, ani to co myślą,
to mnie mogła przypaść Twoja miłość (...)
A Tobie cały świat' (...)

( źródło: File It Under Fun From The Past )

… A reszta będzie milczeniem, jak powiedział kiedyś duński królewicz.

2009-09-30T14:45:00.005+02:00

Foto:MarcinSatieN. 'Budowanie'

Jak ja nie Lubię

kończyć budowy - choćby była ona najbardziej bezsensowna

2009-09-25T08:08:00.008+02:00

Foto:MarcinSatieN. 'GraffitiBarlineckie'

Będąc przejazdem w pewnym;) pięknym mieście

...zobaczyłem kadr. Odruch pierwszy: hm, świetny kadr, zrobiłbym zdjęcie.
Potem: - Chwila, czy ja już czegoś takiego nie widziałem?
Następnie: - W sumie… ten kadr to nic odkrywczego.
I jeszcze po paru sekundach: - Ale gdzie ja go widziałem?

W końcu, nagle… zapala się żaróweczka. Widziałem ten kadr wcześniej, osobiście, i na żywo … wtedy, nie miałem aparatu zrobiłem zdjęcie w głowie.
Dziś skojarzyłem tamtą sytuację i po prostu wydało mi się, że widziałem podobną fotografię autorstwa kogoś innego

pewnie-gdzieś-w-internecie

Dlatego, że wcześniej widziałem podobny kadr, to dziś chciałem zrezygnować ze zdjęcia! Niebywałe! Los już drugi raz w życiu podsuwa mi pod nos, fotografię do zrobienia, a ja odwracam głowę!

Wkurzające! Po stokroć wkurzające! Uświadomiwszy sobię paranoję sytuacji, postanowiłem się nie dać i zawsze robić zdjęcia, gdy tylko zobaczę kadr wart fotografii. Nawet, gdy na 100% ktoś, kiedyś, zrobił już coś podobnego.

Po czym z dumnie podniesioną głową oddaliłem się
w znajomym kierunku.

2009-09-23T07:58:00.015+02:00

Foto:MarcinSatieN. 'StreetSpirit' 05

Pocztówka dźwiękowa

Uchwycone fotografie to dla nas zawsze o wiele dłuższa historia niż dla naszych odbiorców. Dziś (wyjątkowo ;-) coś z przeszłości. Szukając wczoraj zagubionego zdjęcia do rodzącego się właśnie mego niewielkiego albumu zanurzyłem się w archiwum. Im głębiej sięgałem tym szerzej otwierały mi się oczy. Potwierdziła się prawda, że zdjęcia jak wino - dojrzewają powoli. To co jeszcze wczoraj niewiele dla mnie znaczyło, dziś mnie urzeka. Może to kwestia nastroju, początku jesieni, czy wreszcie piosenki Radiohead ‘StreetSpirit’ którą poczęstował mnie kiedyś M.P. i która wciąż i do dziś dźwięczy mi w uszach na zasadzie pocztówki dźwiękowej z okolicy PrzemyslovejStreet10.15

2009-09-22T14:19:00.004+02:00

Foto:MarcinSatieN 'Home'

Here is a photograph

from the wrong side of town Where I'm bound to the ground by the loneliest sound And it pounds from within and is pinning me down Here is a page from the emptiest stage A cage or the heaviest cross ever made A gauge of the deadliest trap ever laid And I thank you for bringing me here For showing me home For singing these tears Finally I've found that I belong

here

2009-09-22T13:26:00.008+02:00

Foto:MarcinSatieN. 'BarlinekHotel no23'

Zmieniałem dzisiaj obiektyw 13 razy

72 razy naciskałem spust do połowy, zbyt wiele razy naciskałem spust do końca...
W pokoju numer 23 w HoteluBarlinek sprawdzam, czy rzeczywiście zrobiłem jakieś zdjęcia... Gdzieś około 24:40 mogę to powiedzieć:

mogę powiedzieć: to był piękny dzień

2009-09-17T08:40:00.007+02:00

Jest takie miejsce w Barlinku

gdzie światło aż prosi, by zatrzymać je na chwilę, gdzie napotkani ludzie uśmiechają się do świata. Jest takie miejsce gdzie kawa smakuje inaczej, gdzie lody są najlepsze na świecie,

gdzie Magdalena,

uśmiecha się jak Mona Lisa.

2009-09-16T09:04:00.006+02:00

Foto: MarcinSatieN 'Calaeno18Tau l.p.'

‘Fotografia nie jest najważniejsza, jest tylko pretekstem’ …

to nie moje słowa i przyznam że długo nie mogłem ich zrozumieć. Przynajmniej do chwili zrobienia tego zdjęcia. I Pomyślałby kto; że wielkie studio, że światła, że stylistka, że makijażystka, że fryzjer, że zamieszanie, i w końcu z setka zdjęć. Nie kochani. Nic z tych rzeczy! Własny pokój, dwie klatki filmu KodakAcademy plus odrobina rozmytej poświaty.
Ot co !

2009-09-15T14:50:00.011+02:00

Foto:MarciSatieN. 'bez tytułu'

Zawsze bliska mi była...

teoria 'Decydujacego momentu'. Wspominałem już o niej - pamiętacie? (na przykład tutaj)
Odnosi się ona nie tylko do fotografii, ale przede wszystkim do sporej części naszego życia widzialnego. Ileż to bowiem razy, zbyt późno ‘nacisnęliśmy tę życiową migawkę’, bądź nawet, wcale nie sięgneliśmy po aparat w obawie przed tym co w konsekwencji tego nastąpi, lub co mogłoby nastąpić w przyszłości.

Konkludując, sadzę że warto czasem jednak zaryzykować, nigdy bowiem nie wiemy czy to aby nie będzie to fotografia życia...

2009-09-14T14:45:00.001+02:00

Foto:MarcinSatieN. 'bez tytułu'

Oczywistości...

Dlaczego tak często wzbraniamy się przed fotografowaniem 'oczywistości?' Czy nie jest tak, że często mówimy lub piszemy oczywistości? Czy nie jest tak, że gdybyśmy tego nie robili, coś byśmy stracili? Skoro warto mówić i pisać, to warto też fotografować...

Jest jeszcze trochę wolnego miejsca... nawet jest jeszcze trochę czasu na to...

2009-09-11T15:50:00.006+02:00

Foto: MarcinSatieN.'bez tytułu'

Bez tytułu to też tytuł

Czy zdjęcie powinno zawsze mieć tytuł? Jeśli obraz jest pełny, nie wymaga przecież komentarza ze strony autora. Jeśli jest wieloznaczny to po co naprowadzać odbiorcę tytułem na konkretne znaczenia? Jeśli jakieś zdjęcie praktycznie nie istnieje bez podpisu, to po co je pokazywać jako zdjęcie skoro tytuł czy inny podpis wystarczy? I po co pisać "bez tytułu"?

Bo tak.

2009-09-10T14:54:00.000+02:00

Obudziłem się rano

Obudziłem się rano i przestały mi się podobać wszystkie moje zdjęcia.
Jak mi tak zostanie, to sobie zrobię nowe.

2009-09-10T14:45:00.004+02:00

Foto: MarcinSatieN

Cytat miesiąca:

Zdjęcie jest chemicznym dowodem na to,
że gdzieś w przeszłości obiekt ów
znalazł się w świetle

(autorbliżejnie-zindentyfikowany)

2009-09-10T14:37:00.006+02:00

Foto: MarcinSatieN.

Opowieść o mistrzu MSatieN.

Pewnego dnia mistrz MSatieN. zadumał się widząc szczelinę między cegłami w murze. W szczelinie tej zobaczył mnóstwo pełzających stworzeń, dążących sobie tylko wiadomymi pełzającymi ścieżkami do swoich pełzających celów. Większość pełzała stale na tym samym poziomie, niektóre dążyły w górę, niektóre trafiały niżej. Wszystkie w szczelinie, pod ciężarem cegieł powyżej. Jedno nierozważne stworzenie zbliżyło się zbyt blisko do krawędzi i stoczyło się z muru. Chociaż znalazło się poza swoim światem, nie widziało jednak tego, co zobaczył mistrz MSatieN. Nie widzieli tego także czytający uczniowie mistrza, więc MSatieN. im tego nie wyjaśniał...

2009-08-31T13:44:00.007+02:00

Foto: MarcinSatieN.

Czym dla Ciebie jest 'dobra fotografia' ?

Wiem, że na różnych etapach tak zwanego fotograficznego rozwoju, odpowiedź na pytanie o definicję 'dobrej fotografii' może być zupełnie inna. Jedni epatują się czystą formą (abstrakcja?), dla innych to doskonałość techniczna jest owym świętym Graalem, a jeszcze inni szukają w fotografii tego, co daje np.malarstwo i tylko takie zdjęcia darzą szacunkiem i miłością.

Mimo wszystko, wbrew szepcącemu aniołkowi siedzącemu na moim ramieniu - pytam wszem i wobec, każdego z Was (tak, Ciebie), tu i teraz, biorąc na świadka kapryśną boginię Fotografii:

Czym dla Ciebie jest 'dobra fotografia' ?

Owszem, pytanie może sugerować jakieś ciągoty ku filozofii, ale ja nie o tym.
Chcę, usłyszeć coś osobistego! Jakie warunki muszą zostać spełnione, byś uznała/uznał widzianą fotografię za dobrą?

Oczywiście następnym pytaniem, jakie się będzie nasuwać, to - czy można owe warunki, zebrawszy je 'do kupy' przedstawić w formie recepty na zdjęcie? Czy fotografujący powinien w ogóle w ten sposób podchodzić do tego, co stworzy, czy może raczej winien robić to, co każe mu sumienie? Albo: Czy może powinien robić fotografię właściwie podświadomie, bez dbania o reguły i definicje?

Dla mnie osobiście obraz musi wyzwalać, na zasadzie takiego przełącznika, cyngla, coś w środku mnie - często powodować rozwinięcie widzianego momentu na to, co działo się 'przed', i to, co będzie dziać się 'po' czasem też wyzwalać zwyczajnie emocje; często też, prócz (albo obok) emocji, wyzwalać np. wrażenie czucia zapachów, czy efekty działania innych zmysłów (wiatr na twarzy, zimno, czy smak). Wniosek z tego prosty, że sama estetyka obrazu, choćby i najwyższych lotów - nic mi nie daje. Nie uruchamia dzwoneczków w głowie, czy motylków w brzuchu (swoją drogą motylki w brzuchu kojarzą mi się raczej z czymś innym, ale chyba jestem skrzywiony). I druga sprawa - można nawet ulec amnezji, a wciąż będzie fotografia, która takiego nieszczęśnika jak ja poruszy.

No więc ponownie: Czym dla Ciebie jest 'dobra fotografia' ?

2009-06-30T10:15:00.002+02:00

Cytat miesiąca

'Większość ludzi nie rozpoznałaby dobrej muzyki nawet jakby do nich podeszła i ugryzła ich w dupę'

Frank Zappa

2009-06-30T10:02:00.005+02:00

Prawdopodobnie mamy w Polsce największą w Europie gęstość reklam pana boga na kilometr kwadratowy.

Prawdopodobnie autobus z napisem zawierającym zastrzeżenia co do uczciwości tych reklam byłby u nas obrzucany kamieniami przez 'kochających bliźniego' chrześcijan.
Prawdopodobnie rycerze domniemanych oczywistości nie są tak rycerscy jak im się wydaje. Tak jak prawdopodobnie medycyna, jest skuteczniejsza od modlitw. Prawdopodobnie lepiej liczyć na policję niż na anioła stróża.
Prawdopodobnie prawdopodobieństwo poczęcia in vitro jest większe niż prawdopodobieństwo poczęcia z Ducha Świętego. Prawdopodobnie łatwiej namówić człowieka do popełnienia morderstwa powołując się na wartości religijne niż na filozofię. Prawdopodobnie łatwiej wyjaśnić coś cudami, niż zrozumieć podręcznik fizyki, biologii czy medycyny.

A niejaki Mojżesz prawdopodobnie, komunikował się z panem bogiem przez telefon komórkowy firmy NOKIA

2009-06-19T16:09:00.005+02:00

Jak sceptycyzm niewiernego Marcina może okazać się wtykaniem palca między drzwi.

Hm… W produkcji dusz na głowę ludności mamy poważne osiągnięcia. A pan bóg zawsze może liczyć, ...na niewidzialną rękę rynku – o tak, podaż i popyt na głupotę są imponujące i wspaniale zrównoważone. I Nic (powtarzam nic) tak dobrze nie obniża IQ jak głęboka, bardzo głęboka wiara.

2009-06-17T11:13:00.007+02:00

Poglądowa lekcja chodzenia

ręce na boki - jak skrzydła w pół kroku
w pół gestu rąk w pół zdania, pól twarzy – w twarz
w dwie strony po środku pokoju
poglądowa lekcja chodzenia
nadaje sens upadkom
w tej pustce to wszystko jedno w którą stronę
się spada na wschód, na zachód, południe pół – Noc – cały czas tej nocy i każde cicho sza nie-równości życiowych

a pole widzenia zmniejsza się rankiem znikły boki
teraz również góra i dół został tylko gasnący środek

a pokój się zakołysał...

2009-06-10T13:36:00.005+02:00

Foto: MarcinSatieN. 'PałacykCebulowy w Barlinku'

Z wiekiem...

coraz częściej zauważam, że znajduję się w czasie przyszłym dokonanym.

2009-05-29T12:19:00.008+02:00

Foto: MarcinSatieN. 'Meg w obserwatorium negativland'

Na początku nie było niczego.

i bóg rzekł: - niech będzie światłość... Dalej nie było niczego, ale było to lepiej widać.

2009-05-15T09:29:00.003+02:00

2009-05-15T08:58:00.016+02:00

Zamówione...

i Dostarczone cztery tygodnie później przez przyjaciela... (dzięki za wszystko, Krystian!)

To... Bilety na Depeche Mode. Cała ceremonia otwierania koperty! Raz po raz! Nr 110485 - To mój! naprawdę mój!
- Jakże oczekiwana rzecz! Nie wiecie. Powiem wam więc: - Bardzo! ... z powodów czysto emocjonalnych - znacie moje serce... jak i tych czysto ekonomicznych, bo kto by nie chciał jechać, dajmy na to, do Warszawy - bezpośrednio Enjoy'Busem w miłym i kulturalnym towarzystwie? Ja - wraz z trójką przyjaciół mam taki przywilej... Nie przystoi narzekać, nie przystoi - a wiecie jak lubię, jak lubię...

Dlatego - powyżej, autorski projekt koszulki na to wydarzenie - w wersjach: białej i czarnej. Dla każdego! i za zupełną darmochę...

2009-04-24T15:57:00.009+02:00

Fot.MarcinSatieN. 'ŁodzieBarlineckie no13'

Grodzenie Światła

Chodzę po mieście. Szukam. W tej chwili, w tym nastroju, interesuje mnie raczej miasto, nie moja przeszłość nie jego mieszkańcy. Piętno odciśnięte na materii organicznej przez nie'organiczną. Odciśnięte przez triumf rozumnego człowieka nad miłością.

(I inne piętna.)

Chodzę po mieście z Magdaleną. Oglądamy, Zaglądamy lub najzwyczajniej Patrzymy przed siebie. W tej chwili, w tym nastroju, interesuje mnie raczej zaglądanie w odludne zakątki. Odgrodzone od zgiełku ulicy i wzroku ciekawskich - obcych.

(I inne miejsca.)

Chodzę po mieście. Myślę. W tej chwili, w tym nastroju, interesuje mnie raczej pęd przyjaciół do grodzenia przestrzeni. Grodzenia światła.

(I innego grodzenia.)

Chodzę po mieście.

Fotografuję.

2009-04-09T13:26:00.004+02:00

Fot.MarcinSatieN. 'PlażaBarlinecka no 11'

Owszem...

są dziedziny fotografii, w których doskonała technika to podstawa.
Owszem, - warto osiągnąć jak najwyższy poziom techniczny.
ale trzeba też wiedzieć, kiedy nie warto przedkładać techniki ponad fotografię.

Bo jeśli fotografia jest sztuką (ach, jakże często to słychać !), a sztuka to dialog z odbiorcą, to…

dlaczego fotografujący nie tworzą poprawnego dialogu, tylko wystawiają swoje monologi, licząc na zachwyt i docenienie?

2009-04-08T10:48:00.005+02:00

Fot.MarcinSatieN. 'Portret Magdaleny w Barlinku no 29'

Światła Wystarczy...

dla wszystkich... i powietrza... i aparatów... i klisz... i bitów... i specyficznego spojrzenia... i krytyki widzów... i innych bzdetów też wystarczy.

Na razie wystarczy...

2009-03-11T13:18:00.007+01:00

Władcy much

Nagłówek prasowy: 'Polski biskup grozi społe- czeństwu wojną' (...) , jeśli zacznie się dyskusję o złagodzeniu przepisów o aborcji, (...) brazylijski biskup obłożył ekskomuniką lekarzy, którzy dokonali aborcji u zgwałconej dziewięciolatki, nie zapomniał również o matce dziewczynki, która wyraziła na to zgodę, Watykan poparł stanowisko brazylijskiego biskupa i przypomniał prezydentowi Luli jakim złem jest aborcja. Katolicki polityk Jarosław Gowin jest tak uszlachetniony cudzym cierpieniem, że ma już współczucie wyłącznie dla zarodków.

Kościół nie sprzeciwia się karze śmierci, kościół nie obkłada ekskomuniką księży biorących aktywny udział w ludobójstwie (była Jugosławia, Ruanda), Kościół nie obkłada ekskomuniką księży pedofilów, Kościół nie obkłada ekskomuniką ojców i ojczymów gwałcących swoje córki i pasierbice, ani rodziców, którzy zatłukli swoje dzieci na śmierć. Gwałciciele i mordercy zachowują pełne uprawnienia wiernych, nie mają jednak tych uprawnień ci, którzy postanawiają się z nimi rozwieść i założyć nowe życie.

Przez niemal dwa tysiąclecia Kościół nic nie wiedział o żadnych zarodkach i głowił się nad uczonym pytaniem, kiedy dusza wstępuje w płód. Nie bez ważnych powodów postanowił, że w chłopców wstępuje ona wcześniej niż w dziewczynki. Źródłem wiedzy Kościoła o świecie i o moralności jest głęboki namysł i objawienie. Objawienie musi być poparte autorytetem hierarchii, która je autoryzuje lub nie, w zależności od przydatności dla instytucji.

Warto zapytać, z czyjego rozkazu wielebny biskup wybiera się na wojnę i jak zamierza ją prowadzić? Czy z pieniędzy na tacę będzie wynajmował płatnych zbirów, czy może wzorem swoich muzułmańskich kolegów zacznie wykorzystywać państwowe przedszkola do szkolenia samobójców?

2009-01-16T15:52:00.012+01:00

Foto:MarcinSatieN. 'KrataBarlinecka'

Sobota wieczór

Ministranci z Księdzem proboszczem dobijają się do moich drzwi:
- Otwierać! Otwierać! Mamy nakaz Kolendy!

Trzeba było (wzorem przyjaciół) przewiesić tabliczkę przez klamkę:

'Domokrążcom dziękujemy!'

2008-12-11T14:59:00.006+01:00

Fotografia: MarcinSatieN.

Proces dewaluacji...

czyli schodzenia na psy, dotyka nie tylko pieniądz. Dotyczy także fotografii.
Po prostu nadmiar zawsze obniża wartość, i nie ma na to rady.
Cała rzecz polega na tym, że ostatnimi czasy uznaję za dobre zdjęcia i tylko takie, na których jednocześnie zagrało:

• po pierwsze: światło;
• po drugie: odpowiednie kadrowanie;
• po trzecie: ułożenie widocznych elementów w harmonii;
• po czwarte: odpowiedni moment naciśnięcia spustu migawki;
• po piąte: tonalność całej sceny;
• po szóste: historia kryjąca się za fotografią;

i wreczcie tzw. last but not least – czyli człowiek,

będący dopełnieniem tego wszystkiego.

2008-12-01T17:26:00.012+01:00

grafika: MarcinSatieN

Myślę sobie dzisiaj

o TEJ nie'wielkiej
grupie ludzi o szerokich horyzontach, ciekawych
- niemal - wszystkiego.
Którzy instynktownie rozumieją, że nie sam byt kształtuje świadomość.
Ludzie tacy nie tylko, sami - działają niczym magnes,
lecz przede wszystkim pozostawiają nam znaki orientacyjne,
tworząc tożsamość, klimat, czasu i ... miejsca.

Zatem: Serdecznie Was wszystkich pozdrawiam.

2008-11-14T15:44:00.008+01:00

Model Życia

Od czasu do… nachodzi mnie tęsknota za *RK.Woman przełomu roku 1997.98. Gdybym tam dziś jednak mieszkał, dniem i nocą tęskniłbym nieustannie za chwilami sprzed tych dziesięciu lat, które dawno spłynęły w dal.
To nie byłoby wcale dobre.
Nie należy żałować kroków, które się zrobiło, ani śmierci,
którymi się dawno umarło.

Wolno jedynie czasami na to wszystko popatrzeć, pospacerować sobie po Barlinku, i na kwadrans zatrzymać przy PrzemyslovaStreet10/15…

choćby tylko we śnie – i to też nie nazbyt…

często.

2008-11-05T13:52:00.004+01:00

Fotografia: MarcinSatieN.

W kieszeni czasem

za-drżenie telefonu jak
drgnienie miasta

mostu i serca

2008-11-04T12:42:00.008+01:00

Fotografia: DwaKubki / MarcinSatieN

Pstryk

Iskierka zgasła
Takie tajemnice

Nijakie

Z ciemnozielonego szkła
Z krzyżykiem
Lekarstwo na sen
Lekarstwo na miłość
Unikalne

UNICUM

2008-10-09T13:47:00.007+02:00

Fotografia: MarcinSatieN.

HistoriaPowszechna wg. Negativland

100 lat od pierwszego lotu samolotem braci Wright; 90 lat od modelu atomu Bohra; 80 lat od odkrycia natury mgławic przez Hubble'a; 70 lat od odkrycia pozytonu; 60 lat od odkrycia roli DNA w dziedziczeniu; 50 lat od odkrycia struktury DNA i mikrofalowego promieniowania tła; 40 lat od budowy pierwszego lasera;, odkrycia kwazarów i wynalezienia włókna węglowego; 30 lat od odkrycia masywnych bozonów wektorowych; 20 lat od wprowadzenia do sprzedaży pierwszego produktu inżynierii genetycznej; 10 lat od wyleczenia myszy terapią genową...

W końcu miesiąc od uruchomienia WielkiegoZderzaczaHardonów w ośrodku CERN… który... psuje się tuż po uruchomieniu.

Oburzające!

2008-10-07T12:26:00.005+02:00

Świat wg. 'DziesięćŚcieżekCnoty' ZbigniewaHerberta

Jest w filmie 'Żywot Briana' zrealizowanym przez słynną grupę MontyPythona taka scena, kiedy mojżesz niesie ludowi tablice z przykazaniami. Nagle jedna z nich wypada mu z rąk i rozbija się w drobny mak. No i biedna ludzkość nigdy już się nie dowie, jakie były te utracone imperiatywy. A może
byłoby lepiej, gdyby szlag trafił wszystkie?
O ileż milej, żyłoby nam się na przykład w świecie 'Dziesięciu ścieżek cnoty' Zbigniewa Herberta.

2008-10-03T09:07:00.006+02:00

Aktualnie - choć nie cały czas - zajmuję się pisaniem

niniejszego textu

hm... Mózg jest zadziwiającym organem. Zaczyna już funkcjonować sekundy po tym, gdy obudzisz się rano, i działa nieprzerwanie do chwili, aż znajdziesz się w pracy...

2008-10-02T08:59:00.005+02:00

Od pewnego już czasu...

Próbuję udowodnić,
że te dwa artykuły Polskiej Konstytucji
Art.53 i 54 obowiązują
i nie są to puste słowa:

Art. 53.
1. Każdemu zapewnia się wolność sumienia i religii.
2. Wolność religii obejmuje wolność wyznawania lub przyjmowania religii według
własnego wyboru oraz uzewnętrzniania indywidualnie lub z innymi, publicznie
lub prywatnie, swojej religii przez uprawianie kultu, modlitwę, uczestniczenie w
obrzędach, praktykowanie i nauczanie. Wolność religii obejmuje także posiadanie
świątyń i innych miejsc kultu w zależności od potrzeb ludzi wierzących oraz
prawo osób do korzystania z pomocy religijnej tam, gdzie się znajdują.
3. Rodzice mają prawo do zapewnienia dzieciom wychowania i nauczania moralnego
i religijnego zgodnie ze swoimi przekonaniami. Przepis art. 48 ust. 1 stosuje
się odpowiednio.
4. Religia kościoła lub innego związku wyznaniowego o uregulowanej sytuacji
prawnej może być przedmiotem nauczania w szkole, przy czym nie może być
naruszona wolność sumienia i religii innych osób.
5. Wolność uzewnętrzniania religii może być ograniczona jedynie w drodze ustawy
i tylko wtedy, gdy jest to konieczne do ochrony bezpieczeństwa państwa, porządku
publicznego, zdrowia, moralności lub wolności i praw innych osób.
6. Nikt nie może być zmuszany do uczestniczenia ani do nie uczestniczenia w praktykach
religijnych.
7. Nikt nie może być obowiązany przez organy władzy publicznej do ujawnienia
swojego światopoglądu, przekonań religijnych lub wyznania.

Art. 54.
1. Każdemu zapewnia się wolność wyrażania swoich poglądów oraz pozyskiwania i
rozpowszechniania informacji.
2. Cenzura prewencyjna środków społecznego przekazu oraz koncesjonowanie prasy są zakazane. Ustawa może wprowadzić obowiązek uprzedniego uzyskania
koncesji na prowadzenie stacji radiowej lub telewizyjnej.

2008-09-30T14:03:00.005+02:00

Aktualny Ranking Popularności
Obserwatorium Negativland (od miejsca ostatniego)

Bóg Ojciec: 0,0007%
Syn Boży: 0,0008%
Duch Święty: 0,0003%
Krasnoludki: 7,26%
Latający Potwór Spaghetti: 47,9%
Niewidzialny Różowy Jednorożec: 38,2%
Czajniczek Russella: 9,4%
Muminki: 99,8%

Ciąg Dalszy Nastąpi ...

2008-09-25T12:33:00.006+02:00

fotografia z archiwum Obserwatorium Negativland

Z cyklu Ważnych Pytań do ObserwatoriumNegativland...

- Dlaczego wszystkie młode gwiazdy
skoncentrowane są w końcówkach ramion spiralnych galaktyk ?

Uwaga odpowiadam:

- Otóż tego samego powodu
dla którego, wszystkie nowo narodzone dzieci,
skoncentrowane są przeważnie w klinikach.

Jest to miejsce
gdzie się po prostu rodzą...

2008-09-23T13:19:00.004+02:00

Fotografia: MarcinSatieN.

Albowiem wezmę dziś pod uwagę moją kotkę 'Malvinę'

albowiem jest ona kochana.

... albowiem co rano podnosi wzrok w oczekiwaniu wskazowek,
albowiem jeśli spotyka drugiego kota, obdarza go pocałunkiem,
albowiem gdy pochwyci zabawkę, igra z nią, by dać jej szansę.
albowiem zwalcza moce ciemości swoja elektryczną sierścią i jarzącymi się oczyma.
albowiem pochodzi z plemienia Tygrysa.
albowiem koci cherubin to mniejsze wcieleniem tygrysiego anioła.
albowiem mruczy z wdzięcznością, gdy chwalimy ją jako dorego kota.
albowiem jest dla dzieci materiałem poglądowym w nauce dobrych uczynków.
albowiem wszelki dom bez kota jest niepełny.
albowiem w użyciu przednich łap jest najczystsza z wszystkich czworonogów.
albowiem najszybciej ze wszystkich stworzeń dopada celu.
albowiem wytrwale obstaje przy swoim.
albowiem jest mieszaniną powagi i łobuzerstwa.
albowiem nie ma nic milszego niż jej spokój gdy odpoczywa.
albowiem nie ma nic żwawszego niż jej żywotośc, gdy jest w ruchu.

albowiem dobrze jest pomyśleć o kocie, gdy chcemy starannie się wyrazić...

(źródło: ChristopherSmart z "Juilate Ago")

2008-09-17T13:41:00.003+02:00

Fotografia: MarcinSatieN.

Ogłuszam się ...

I wpadam.
W pułapki przez siebie zastawione.
Te same.
Od zawsze.
Od lat.

Nie inaczej.

... i zawsze ten sam.

2008-09-17T13:39:00.002+02:00

Braki ...

Zrozumienia.
Porozumienia.
Wytrwałości.
Wiary.
Pewności.
i Siły.

Do nadrobienia?

... pod stopami przeszłość wciąż mam.

2008-09-01T13:11:00.004+02:00

Foto:MarcinSatieN. 'UcieczkaBarlinecka'

Zacytuję jeszcze...

...zdanie z filmu, który bardzo polecam:
“Army of God”:
“Nawet największa miłość
przeradza się w końcu w nienawiść
– rzekł pierwszy anioł”

2008-08-20T12:09:00.004+02:00

Fotografia: 'PortretMeg no.47' MarcinSatieN.

Love is blindness?

(...)
'...- Niektórzy... wierz mi, tylko garstka, promieniują najlżejszym kolorem. Jest blady, jak mgła. To wszystko, co kiedykolwiek widzę w ciemności. Chcesz wiedzieć, jaki jest twój kolor? Tego ci nie powiem, dama nie powinna mówić o takich rzeczach. Nawet nie powinieneś był pytać...' (...)

źródło: 'TheVillage'

2008-07-15T11:09:00.004+02:00

foto: MarcinSatieN. 'BarlinekAbstract' 04

Widziałem kiedyś...

w 'European Photography' materiał, który zdobył pierwszą nagrodę w ( jakimś ) bardzo prestiżowym konkursie, organizowanym przez ten magazyn. To był materiał czarno-biały, w którym pierwszy plan był całkowicie nieostry i przysłaniał dalszy widok. Istotne było nie to, co widzimy, lecz to, co potencjalnie istniało (lub tylko mogło zaistnieć?) za miejscami zasłoniętymi. Było to dość dawno i nie wiedziałem wtedy dlaczego właśnie ta praca zdobyła główną nagrodę.

Do tamtej pory zewsząd byłem karmiony obrazami realistycznymi, opartymi na klasycznej kompozycji i wiarygodności tego medium. Natomiast dzięki zdjęciom z E.P. przeżyłem pewnego rodzaju szok i doznałem jakby wizualnego objawienia! Zrozumiałem, że te zdjęcia których na pierwszy rzut oka nie chcemy zaakceptować, dręczą nas i powracamy do nich, właśnie dlatego - ponieważ łamią pewne stereotypy wizualne, które pojawiają się w popularnym (masowym?) obrazowaniu.

2008-07-11T08:33:00.002+02:00

foto: MarcinSatieN. 'Przejazdem'

Byłem niedawno w raju...

...Oto co stamtąd przywiozłem:
- łańcuszek ludzi, zdarzeń; jedno powodowane przez drugie
- zdjęcie przedstawiające chłopca (chłopiec prowadził pamiętnik, który niedawno został odnaleziony)
- nowe tematy
- kolejne osoby
...

2008-07-11T08:26:00.005+02:00

foto: MarcinSatieN. 'CloudsSky'

Seria obrazów...

Obraz I:
Deszczowe popołudnie.
Wsparta na Kazimierzu Wielkim - kobieta
Muza przy biurku - zatopiona w myślach i aureoli. Włosów.
Ciężkie, zamkowe drzwi zamykam maleńkim kluczem.

Obraz II:
Wieczór. Koncert.
Szeleszczą foliowe peleryny, w które bębni deszcz.
W pelerynach setki skupionych ludzi.
Deszcz widać tylko w świetle reflektorów.
Szelest peleryn towarzyszy ścianom dźwięków scenicznych.
Serce rośnie.

Obraz III:
Noc.
Obca droga w deszczu.
Znany samochód. I zaufany kierowca - kobieta
Przez chwilę wspólne snucie.
Planów.
Zahaczających o realność.

Obraz IV:
Środek nocy.
'Kochanie, śpisz?'

Obraz V:
Późne przedpołudnie.
Bezradność Muzyka przy ekspresie do kawy.
Tłok przy malutkim stoliku w wielkiej restauracji hotelowej.
Muza i Poetka obok.
Klucz od zamkowych wrót mam w kieszeni.

Obraz VI:
Popołudnie.
Ściana deszczu w słońcu.

Obraz VII:
Noc.
Bar w hotelu.
Poeta pochylony nad bezalkoholowym sokiem grapefruitowym.
Szukam równowagi i tracę minuty do świtu.

Obraz VIII:
Trzecia nad ranem. Średnioformatowy aparat na srebrnym statywie. Lampa obok
Myślę - marnują się.

Obraz IX:
Czwarta nad ranem. Świt.
Peron kolejowy w małym miasteczku.
Życie się zaplata - jedni wstają, inni zasypiają.
Mgły się podnoszą.

Impresje zostawiają kolejny ślad.
Ciąg dalszy nastąpi.

2008-06-11T13:07:00.001+02:00

Foto:MarcinSatieN. 'RynekBarlinecki'08

Spokojnie robię nic.

Nie oczekując zbyt wiele.
Od siebie.
I swojej aktywności.
Jestem w domu.
Centrum świata.

Jeszcze tylko niedzielna podróż do Szczecina
Dziś - cztery zawodowe spotkania.
Potem - klejenie...

Może skończę przed końcem.
20 czerwca - przed Meg.

Piję kawę.
Jem grzanki.
w końcu jest mi chłodniej
Nie czytam.
Na szczęście myślę.

to dobrze...

2008-06-10T16:25:00.002+02:00

Drobne ogłoszenie

Intuicję oddam. Darmo...